mit o Labiryncie

Egipski kraj Piom zamieszkiwała bogata ludność, która posiadała duży majątek i kosztowne przedmioty. Życie toczyło się bardzo pomyślnie. Ludności sprzyjał wielki dostatek i dobrobyt. Zastanawiano się jednak, co spowodowało wydostanie się z porażki, która trwała przez ostatnie wieki. Mieszkańcy opowiadali różnorodne legendy dotyczące uratowania miasta z nieszczęścia. Mówiono o podróży panującego wówczas faraona, Ramzesa XIII. Wyruszył on do pobliskiego Labiryntu, który mieści się w pobliżu Nilu. Wewnątrz Lope-ro-hunt znajdował się drogocenny skarb.

Egipski kraj Piom zamieszkiwała bogata ludność, która posiadała duży majątek i kosztowne przedmioty. Życie toczyło się bardzo pomyślnie. Ludności sprzyjał wielki dostatek i dobrobyt. Zastanawiano się jednak, co spowodowało wydostanie się z porażki, która trwała przez ostatnie wieki. Mieszkańcy opowiadali różnorodne legendy dotyczące uratowania miasta z nieszczęścia. Mówiono o podróży panującego wówczas faraona, Ramzesa XIII. Wyruszył on do pobliskiego Labiryntu, który mieści się w pobliżu Nilu. Wewnątrz Lope-ro-hunt znajdował się drogocenny skarb. Faraona po budowli oprowadzali dwaj kapłani. Na Ramzesa dłoni widniał złoty pierścień, który oznaczał władzę w kraju. Labirynt posiadał skomplikowany układ dróg, przejść i korytarzy. Po wejściu do budowli ,wszyscy ruszyli w drogę. Kapłani oświetlali ciemności pochodniami trzymającymi w ręku. Po ziemi chodziły obrzydliwe karaluchy, a w powietrzu unosił się nieprzyjemny zapach. Przechodzili koło wielu komnat i sal, które miały mnóstwo drzwi, a inne wcale ich nie posiadały. Na ścianach wisiały stare obrazy przedstawiające wcześniejszych władców tego kraju. Wąskie korytarze wypełniały malownicze zdobienia oraz różne znaki. Na jednej ścianie przedstawiono przyszłą śmierć Ramzesa XIII. Faraon przypatrywał się rysunkom z niedowierzaniem. Nagle z oddali usłyszeli przerażający głos. Dobiegał on z wnętrza komnaty. Po chwili przed sobą ujrzeli mumię krokodyla należącego do byłego faraona. Przestraszeni zaczęli szybko uciekać. Krokodyl podążał za nimi. Kapłani wraz z faraonem pośpiesznie przemierzali korytarze. Ramzes przypadkowo upuścił pierścień, który upadł na podłogę. Zmierzający za nimi krokodyl znalazł go i połknął. Nagle zamienił się w złotą postać krokodyla. Po pewnym czasie uciekającym podróżnym splątała się uwaga i nie wiedzieli, gdzie się znajdują i co mają dalej zrobić. Weszli do pobliskiej, olbrzymiej sali posiadającej wiele drzwi. Długo zastanawiali się, które z nich prowadzą do skarbca. Postanowili rozejrzeć się dookoła. Ściany oblepione były pajęczynami, a na ziemi dostrzegli podarte i rozrzucone ubrania. W drzwiach stanął złoty krokodyl, który wskazał im drogę do skarbca. Zagubieni poszukiwacze ruszyli za nim. Gdy dotarli do tajemniczego miejsca zobaczyli w jego wnętrzu drogocenne klejnoty i kosztowne przedmioty, które rozświetlały tajemnicze pomieszczenie. Obok nich stały rzeźbione ze złota figurki faraonów i świętych bogów. Na kamiennych stołach leżały bezcenne szafiry i diamenty. Wnętrze sali podpierały smukłe kolumny. Widok był niesamowity. Faraona najbardziej zachwycił obraz, który przedstawiał jego ojca. Po chwili owa postać zaczęła rozmawiać z Ramzesa. Ojciec przekazał dla syna wiadomość, by jak najszybciej zabrał skarb i przeznaczył go na potrzeby swojego kraju, gdyż niedługo może mu grozić niebezpieczeństwo. Zaniepokojony faraon zapytał kapłanów, czy może odzyskać ten skarb. Mężczyźni odpowiedzieli mu, że skarb wykorzystany będzie dopiero w trudnej sytuacji Egiptu. Oznajmili, że najpierw musi być zorganizowane specjalne zgromadzenie rodowitych Egipcjan. Zasiądą w nim najważniejsze władze państwa, które wspólnie podejmą odpowiednią decyzję. Po obejrzeniu niespotykanych i wartościowych klejnotów, ruszyli w drogę powrotną. Przez korytarze prowadził ich złoty krokodyl. Podróż była bardzo męcząca i zaskakująca. Przed wyjściem krokodyl uśmiechnął się na pożegnanie, a na jego kle zawieszony był pierścień faraona. Zadowolony Ramzes odzyskał swój symbol władzy. Kiedy wrócił do Piom, zwołał nadzwyczajne zebranie rodowitych Egipcjan. Faraonowi udało się odebrać skarb, który postanowił przeznaczyć na potrzeby swojego kraju. Dzięki temu Ramzes powiększył wojsko i zrealizował swoje plany dotyczące rozbudowy miasta. Od tej pory w Piom życie stało się łatwiejsze, a kraj zamożny i potężny. Dzięki temu uniknął niepotrzebnych wojen prowadzących do klęski. Mieszkańcy kraju docenili swojego władcę za wszystko, co dla nich zrobił. Miasto lepiej funkcjonowało dzięki nowym zmianom, których dokonał faraon. Ramzes opiekował się swoim krajem najlepiej jak potrafił. Ludność cieszyła się z jego rządów. Ramzes XIII został pochowany w złotej piramidzie, która znajdowała się w pobliżu Labiryntu Lope-ro-hunt.