Fragment pochodzi z I tomu, zatytułowanego “Jesień” z powieści Władysława Stanisława Reymonta pt. “Chłopi”. Jest opisem rozmowy córki- Hanki oraz ojca- Bylicy, schorowanego, słabego ,wywodzącego się z biedoty miejskiej starca który zamieszkuje u drugiej córki- Weroniki która w zamian za opiekę i zapewnienie dobrobytu ojcu dostała część majątku. Weronika nie ukrywa, że uważa ojca za kogoś zbędnego, niepotrzebnie zajmującego miejsce w jej domu. Córka zabiera ojcu łóżko oraz pierzynę a na porządku dziennym jest „zapominanie” o daniu jakiego kol wiek posiłku. Starzec zdając sobie sprawę ze złego traktowania dalej kocha i szanuje córkę, pogodził się z losem bezużytecznego człowieka niczego nie wnoszącego do życia własnego dziecka. Nieuchronnie stara się ukrywać, że jest mu dobrze w domu Weronki. Hanka jest zupełnie inna niż jej siostra, posiadają skrajne charaktery. Kocha swojego ojca , jest mu wdzięczna za wychowanie, poświęcenie i miłość. Aby mu to udowodnić pragnie zabrać go do swojego domu. Chociaż wypełniła swoje zobowiązanie (spłaciła dług i daje ojcu 12 rubli rocznie). W społeczności, w której w hierarchii najwyżej leżała ziemia i możliwośc jej uprawiania ludzie starzy, nie posiadający niczego oraz niezdolni do pracy byli tylko i wyłącznie obciążeniem gospodarstwa jednak sytuacja Bylicy nie była najgorsza- posiadał dach nad głową oraz córkę która jest w stanie poświęcić wiele z miłości do ojca. Pisząc o starych ludziach w „Chłopach”, należało pamiętać o kontekście naturalistycznym - człowiek jest jako element natury, kierującym się w swoim działaniu przede wszystkim pierwotnymi instynktami i popędami. Bohaterowie są tacy, jak ukształtowała ich natura i warunki, w jakich przyszło im żyć.