Fragment pierwszy Zygmunta Krasińskiego pt. “Nie-Boska komedia” pochodzi z epoki romantyzmu. Jest to fdramat romantyczny, w którym przedstawiony jest obraz młodego dziecka. Bohaterami w podanym fragmencie jest Mąż, który jest ojcem Orcia, występuje jako postać pierwszoplanowa oraz Orcio, syn, półsierota odgrywająca bohatera dwuplanowego. Narracji w danym tekście nie ma, jest to synkretyzm rodzajowy, czyli wystąpienie epiki, liryki i dramatu.

Przyglądając się bliżej postaci dziecka możemy zauważyć że Orcio nie jest normalnym dzieckiem. Różni się od innych dzieci. Nie jest łobuzem, urwisem, nie sprawia problemów jak inne dzieci. Podobny jest do anioła. To błękitnooki chłopczyk, o żywym spojrzeniu. Jest sentymentalny, skłonny do wszelkich refleksji. Typowy myśliciel. Nie jest dzieckiem otwartym, raczej skrytym i wstydliwym. Cechuje go niesamowita zdolność kontaktu z duchami. Mimo młodego wieku ma swoje problemy i zmartwienia. Jest niezrozumiany przez środowisko, ludzi którzy go otaczają. Można by powiedzieć że żyje w zupełnie innym świecie. Chłopczyk jest poetą, wrażliwym artystą. Dzięki jego zdolnościom, ma kontakt ze zmarłą matką.

Synkretyzm rodzajowy przybliża nam bohatera romantycznego. Mimo że jest to młody chłopiec charakteryzuje go wiele cech bohatera romantycznego. Ma kontakt z za światem. Jest wrażliwym poetą.

W drugim fragmencie Stefana Żeromskiego pt. “Ludzie bezdomni” również mamy do czynienia z obrazem dziecka. Jest to powieść modernistyczna. Bohaterami występującymi w podanym tekście są Judym, postać pierwszoplanowa, Dyzio, młody, rozbrykany chłopczyk oraz matka chłopca. Jeśli chodzi o typ narracji, mamy tu do czynienia z obiektywizmem.

Obraz dziecka jest totalnym przeciwieństwem. Chłopczyk miał na sobie brudne, przetarte ubrania. Jest poobijany, jego ciało pokryte było ranami, śladami po uderzeniach. W niektórych miejscach można było nawet dostrzec krew. Jest dzieckiem ciekawskim, rządnym przygód. Jednakże nie znał granic, chciał wszystkiego spróbować za wszelką cenę. Jego stosunek do matki był naganny. Lekceważył ją i jej słowa. Nie zważał na konsekwencje. Jest łobuzem, rozrabiaką. Jego stosunek do ludzi był bardzo obojętny. Należał do osób lekkomyślnych. Mimo wszelkich próśb matki, nie słuchał jej. Nie odnosił się do niej z szacunkiem. Jest dzieckiem energicznym, ruchliwym, nadpobudliwym wręcz. To chłopiec nieznośny i agresywny wobec innych ludzi. Nie szanował swojej matki, a co dopiero innych ludzi.

Oba fragmenty przedstawiają nam zupełnie inny obraz dziecka. Występuje tutaj kontrast między postaciami, które są kompletnie różne ale i ciekawe na swój sposób. Jednym z powodów tych różnic jest to, iż każda z tych postaci pochodzi z zupełnie innej epoki.