Kolejnym mankamentem jest brak badań osobopoznawczych, które mogłyby przyczynić się do powstania takiej typologii oraz ustalić czynniki przyczynowe przestępczości komputerowej. Polska literatura kryminologiczna ma wprawdzie cenną pozycję w zakresie badań osobopoznawczych, której autorem jest L. Tyszkiewicz, lecz z oczywistych względów, wspomniana praca nie uwzględniała wówczas metod badania tak specyficznych sprawców jakimi są obecnie tego typu sprawcy36. Aktualnie uzupełnia się indeks tych przestępstw, jak ostatnio o stalking. Zagadnienie rozmiarów „ciemnej liczby” przestępstw tzn. tych, które nie dotarły do wiadomości organów ścigania, (w odróżnieniu od „jasnej liczby”, tj. przestępstw ujawnionych) ma istotne znaczenie w omawianej problematyce. Są to zresztą niezwykle ważne problemy zarówno kryminologiczne, jak i ogólnospołeczne. Kryminolodzy od dawna twierdzą, że tylko 15 procent rzeczywiście zaistniałych przestępstw jest ujawnianych, natomiast o pozostałych 85 procentach brak jest danych w statystykach policyjnych37. Taki pogląd potwierdzają również ekonomiści