I. Literatura podmiotu 1.Conrad Joseph, Jądro ciemności, Kraków, Zielona Sowa, 2004 2.Czas Apokalipsy. Powrót, reż. Francis Ford Coppola, 2001 3.Przedwiośnie, reż. Filip Bajon, 2001 4.Wesele, reż. Andrzej Wajda, 1972 5.Wyspiański Stanisław, Wesle, Wrocław, Zakł. Nar. im. Ossolińskich, 1994 6.Żeromski Stefan, Przedwiośnie, Wyd. 25, Warszawa, „Czytelnik”, 1978

II. Literatura przedmiotu 1.Czas Apokalipsy. Powrót : recenzja filmu, Gazeta Wyborcza : dodatek Gazeta Telewizyjna, 4 marca 2005 2.Hutnikiewicz Artur, Młoda Polska, Warszawa, PWN, 1994 ,s. 194-197 : Dramat i teatr młodopolski 3.Nasiłowska Anna, Trzydziestolecie 1914-1944, Warszawa, PWN, 1997, s: 22-23 : Nadzieje i rozczarowania niepodległości 4.Słownik terminów literackich, Pod red. Janusza Sławińskiego, Wrocław, Zakł. Nar. im. Ossolińskich, 1998, s. 14: adaptacja, s. 122 : ekranizacja 5.Szymczak Mieczysław, Słownik języka polskiego T.1, Warszawa, PWN, 1978, s. 7 : adaptacja 6.Werner Andrzej, To jest kino, Warszawa, Stenor, 1999

III. Ramowy plan wypowiedzi 1.Wstęp a)Słownikowa definicja adaptacji b)Różnica miedzy adaptacją a ekranizacją c)Porównanie środków wyrazu w literaturze i filmie

2. Rozwiniecie Porównanie dzieła literackiego a jego filmowej adaptacji na przykładzie: a)„Wesele” S. Wyspiański i A. Wajda B)„Przedwiośnie” S. Żeromski i F. Bajon c)„Jądro Ciemności” J. Conrad i „Czas Apokalipsy. Powrót” F. F. Coppola

3. Wnioski a)Możliwość uwspółcześniania realiów b)Wprowadzenie zmian adaptacyjnych c)Adaptacja filmowa dzieła literackiego może być odrębnym dziełem sztuki

III. Materiały pomocnicze 1.Fragment filmu Czas Apokalipsy. Powrót : nośnik CD-R, format Divx 2.Fragment filmu Przedwiośnie : nośnik CD-R, format Divx 3.Fragment filmu Wesele : nośnik CD-R ,format Divx

przystosowanie dzieła literackiego do potrzeb innego odbiorcy niż to przewidywał autor, ale z założeniem oddziaływania na psychikę widza tak, ażeby wywołać u niego te same uczucia, co podczas czytania książki. Adaptujący staje się nie tyle tłumaczem, co artystą, który wychodząc od jednego dzieła tworzy drugie – odrębne. Film i powieść to zupełnie dwie różne rzeczy. Mamy trzy rodzaje adaptacji filmowych - ekranizacja, autorska i swobodna. Akcja - określenie (zwykle logicznego) ciągu zdarzeń w filmie. (Akcja filmu).

Dialogista - scenarzysta specjalizujący się w pisaniu dialogów do filmów.
Dubbing - stosowany jest przy filmach obcojęzycznych. Polega na zastąpieniu dialogów i komentarzy lokalną wersją językową.
Dubel - powtórne nagranie i wykonanie nakręconego wcześniej ujęcia.
DVD - (ang. Digital Versatile Disc – cyfrowy dysk ogólnego przeznaczenia) – standard zapisu danych na optycznym nośniku danych, podobnym do CD-ROM (te same wymiary: 12 lub 8 cm) lecz o większej pojemności uzyskanej dzięki zwiększeniu gęstości zapisu.
Dźwięk - warstwa akustyczna filmu. Na dźwięk w filmie składają się:
    Dialogi - kwestie wypowiadane przez aktorów.
    Efekty gwaru - nieczytelne odgłosy rozmów np. w zatłoczonej restauracji.
    Efekty tła - każda historia dzieje się w konkretnym tle dźwiękowym np. na ulicy słychać przejeżdżające samochody, pracujące silniki, pisk opon; w kościele słychać lekki pogłos a na szkolnym korytarzu - przekrzykujące się dzieci i dzwonek wzywający na lekcję.
    Efekty specjalne - dźwięki dograne dodatkowo, czasami tworzone za pomocą oprogramowania komputerowego np. wystrzał armatni, odgłosy w statku kosmicznym, wybuchy, odgłos płynącego podwodnego okrętu.
    Efekty synchroniczne - dźwięki nagrane w studiu i podłożone pod obraz np. kroki idącego człowieka, dźwięk spuszczanej wody, dźwięk uderzającej kropli wody, szuranie, dźwięk tłuczonego szkła.
    Ilustracja muzyczna - utwory muzyczne skomponowane do filmu.
    Off - dźwięk słyszany spoza kadru, nagrywany zwykle w studio.
    Setka - (inaczej: dźwięk stuprocentowy) dźwięk nagrany jednocześnie z obrazem.