Moda hiszpańska ze względu na unie dynastyczne zawierane przez Karola V rozpowszechniła się na terenie całej Europy, szczególnie w drugiej połowie XVI wieku. Wiązało się to jednocześnie z otwarciem na różne wpływy, takie jak moda flamandzka, niemiecka czy burgundzka. Cechą nadrzędna ubioru hiszpańskiego była stonowana, spokojna, czy wręcz surowa elegancja. Gama kolorystyczna ograniczyła się głównie kontrastów między bielą, a czernią. Brak było jaskrawości. Surowce stosowane do produkcji odzieży podlegały przymusowo redystrybucji. Rozwinięty handel przyczynił się do powstania nowych ośrodków, które szybko stanęły się znaczącymi miastami handlowymi w Europie. Przykładami mogą być Lyon czy Antwerpia. Napędzenie rynku skutkowało zwiększeniem jakości oferowanych towarów i ich walorów estetycznych. Wyroby tekstylne były znaczące dla gospodarki, prezentowane towary stawały się coraz bardziej zróżnicowane. Przemysł jedwabniczy, skupiony głównie na terenie Włoch, zaczął sięgać poza granice państwa, m.in. do Sewilli, Tours czy Lyonu. Monarcha przedstawiony na obrazie Tycjana nosi strój hiszpański charakterystyczny dla początku XVI wieku. Ma na sobie obcisłe jasne spodnie, które wkrótce wyparte zostaną przez bufiaste hauts-de-chauses (odeszes), charakterystyczne później w całej Europie. Jasne pończochy sięgają tuż za kolana. Bardzo charakterystycznym elementem ubioru jest saczek z fr. braugette, który ma podkreślać atrybuty męskości. Górna część ubioru składa się z kilku warstw. Przede wszystkim kaftan (jubon) z bufiastymi rękawami, na który nałożona została podbita futrem szuba. Rękawy szuby są krótsze, bardziej uwydatnione. Kaftan posiada dodatkowo przecięcie pośrodku, mające uwydatnić pierś portretowanego. Wierzchnią część stanowi czarny płaszcz pozbawiony rękawów, kończący się z tyłu na wysokości uda. Obuwie cesarza jest atłasowe. Na głowie Karola V znajduje się płaski beret. W prawej dłoni monarcha dzierży sztylet, zakończony długim chwostem, natomiast na szyi prezentuje się naszyjnik z Orderem Złotego Runa. W modzie, zaczęto zwracać się ku harmonii połączonej z elegancją, szczególnie w wyrobach przeznaczonych dla ludzi zamożnych. Ubiór świadczył o klasie i randze społecznej, starano się za jego pomocą podkreślać piękno ludzkiego ciała.