„Zemsta” jest tekstem atrakcyjnym dla współczesnego czytelnika. Pozostaje w pamięci zarówno młodych, jak i troszkę starszych. Po pierwsze, różnorodność postaci z pewnością nie pozwala na nudę. Możemy dostrzec masę barwnych charakterów przeplatających się z sobą. Podczas czytania przyglądamy się głównie postaciom Cześnika i Rejenta, zestawionym na zasadzie kontrastu. Mamy tu do czynienia z zupełnie różnymi typami temperamentu. Raptusiewicz – przedstawiony jako gwałtowny i wybuchowy choleryk oraz Milczek – uosobienie flegmatyka. Następny na liście bohaterów godnych uwagi jest Józef Papkin, który uparcie twierdzi, że jego męstwo porównywalne jest z odwagą lwa. Jak się jednak okazuje – za maską dumnego rycerza kryje się zwykły pozer. Po drugie, humor zawarty w dramacie świetnie umila czas spędzony nad lekturą. Komediowe sytuacje oraz wypowiedzi bohaterów wywołują nie tylko mimowolny uśmieszek na twarzy czytelnika, lecz także liczne salwy śmiechu. Jedną z takich scen, zapamiętaną przez wszystkich, którzy mieli do czynienia z „Zemstą”, jest sporządzanie listu do Rejenta, kiedy to z wiązanek dyktowanych przez Cześnika pozostały pojedyncze słowa. Jeszcze jednym momentem przykuwającym uwagę jest spór o mur oraz wymuszanie fałszywych zeznań murarzy. Ponadto liczne zabawne konwersacje, nieporozumienia, a także celowa dwuznaczność wypowiedzi wprowadza kolejne komediowe sceny. Następnym ważnym elementem składającym się na atrakcyjność tego dramatu są różne wątki połączone ze sobą kilkoma zdarzeniami. Począwszy od nienawidzących się sąsiadów, skończywszy na miłości Wacława i Klary. Przyglądając się dokładniej, można zauważyć kolejne dwa wątki – plany małżeńskie Cześnika oraz ten poświęcony postaci Papkina. Autor zgrabnie scala wyodrębnione wyżej problemy w jedną historię. Uważam, że taka różnorodność poszczególnych elementów podkreśla wyjątkowość lektury. Jestem przekonana, iż każdy czytelnik znajdzie w niej coś dla siebie, co czyni tekst atrakcyjnym dla wszystkich, niezależnie od wieku, czy płci.