bezpieczeństwa, pewność siebie, zaufanie do rodziców i innych. Taki posag emocjonalnych potrzeb dziecka pozwala mu rozwinąć silną i spójną tożsamość oraz umiejętność współżycia z ludźmi pozwalającą na realizację siebie . Dziecko to również istota niezwykle krucha i delikatna, jego właściwości fascynują człowieka dorosłego. Lecz najistotniejszą cechą dziecka jest wywodząca się z bezradności jego potrzeba zależności od drugiego człowieka, którym najczęściej jest rodzic. Kolejną cechą dziecka są jego uczucia – nie poddające się kontroli, rządzące się własnymi prawami, są jak barometr mówiący o nadciągającym zagrożeniu lub pojawiającej się radości – jeśli dorosły pozwoli dziecku ich nie zamrozić, zostanie ono wyposażone w życiu dorosłym w niezmiernie ważny przyrząd – w intuicje. Ufność jest również cechą przypisywaną dziecku- dlatego też z taką łatwością jest je zranić, gdyż ono nie wie co to agresja – wobec niej jest bezbronne. Ono również z natury jest prawdomówne – to od dorosłych uczy się czym jest kłamstwo – wielokroć używa go jako mechanizmu samoobrony. Lecz największym bogactwem dziecka jest jego duchowość – ono nie uzurpuje sobie prawa do bycia Bogiem – czuje i wie, że jest częścią istniejącej całości.