Głównym bohaterem Przedwiośnia Stefana Żeromskiego jest Cezary Baryka,. Jedyny syn Seweryna Baryki, człowieka dobrze sytuowanego oraz Jadwigi Barykowej z domu Dąbrowskiej. Urodzony i wychowywany w Baku.Od najmłodszych lat chłopiec otaczany był najtroskliwszą opieką i dobrobytem. Miał licznych nauczycieli i guwernerów, uczył się dobrze, choć do nauki za wiele się nie przykładał Stosunek bohatera do rodziców zmienia się na przestrzeni powieści kilkakrotnie. Po tym, jak został sam z matką, po wyjeździe ojca na wojnę ,stawał się coraz bardziej krnąbrny. Bohater wysługiwał się kobietą, a ta spełniała każde jego życzenie. Wszystko robiła z miłości do syna. Duch rewolucji sprawił, że Baryka stracił szacunek wobec innych, także starszych od siebie ludzi. stosunek bohatera do samego siebie również się zmienia. Jako młodzieniec był wobec siebie zupełnie bezkrytyczny. Uważał, że popieranie idei rewolucji jest jedyną słuszną rzeczą, jaką może zrobić. Jego postępowanie doprowadzało matkę do utraty zdrowia, ale on tego nie dostrzegał. Dla niego liczyło się to, co wmawiano mu na wiecach. Za racje, które głosił, był w stanie dać odciąć sobie rękę. Często kłócił się z matką, zarzucał jej, że nie myśli postępowo. Dopiero, gdy wraz z panią Jadwigą odczuwa niedogodności i niesprawiedliwość płynące z rewolucji uzmysławia sobie, że wpędził matkę w chorobę.Patriotyzm, jakiego nabył podczas wojny polsko-bolszewickiej, nie był związany z wiarą w Boga. Baryka nie ukrywał, że jest ateistą. Odczuwał niechęć do kleru, może poza osobą Anastazego, który był wyśmienitym kompanem do picia i żartów. Gdy zorientował się, że mężczyzna, który pomagał mu i jego ojcu, podczas podróży pociągiem z Charkowa do Polski, był księdzem poczuł rozczarowanie, a nawet odrazę. Nie ulega propagandzie komunistycznej, a kiedy na zaproszenie Lulka uczestniczy w zebraniu partyjnym, ma odwagę wytknąć bezsens głoszonych argumentów. Przeciwna opcja polityczna, jaką reprezentuje Gajowiec, pracownik polityczny również nie przekonuje Cezarego. Ma on za złe rządowi powolne tępo reform nieudolność i troskę o własne korzyści która, jak mówi może być przyczyną kolejnej utraty niepodległości. Bohater w utworze ukazuje się jako rozdarty między poglądami Lulka i Gajowca. Baryka z żadnym z nich do końca się nie może zgodzić. Poszukuje swojej drogi, a także dobrej drogi dla państwa z którym zaczyna się utożsamiać. W toku akcji powieści obserwujemy dojrzewanie głównego bohatera. Z rozkapryszonego, skupionego na sobie i swoich potrzebach dziecka, staje się młodzieńcem, nadal nastawionym na branie i korzystanie z życia. Szymon Gajowiec to stary kawaler, obecnie urzędnik w ministerstwie. Mieszka w Warszawie, po przyjeździe e Cezarego do stolicy udziela mu schronienia, daje pracę, zaprzyjaźnia się z nim przez wzgląd na pamięć Jadwigi. Reprezentuje poglądy prawicowe, jest wrogiem rewolucji. Drgoę do polepszenia sytuacji w Polsce upatruje w gruntownych reformach. Anton Lulek to kolega Cezarego ze studiów medycznych w Warszawie. Ideowiec, komunista, nienawidzący Polski. Jest zagorzałym zwolennikiem rewolucji, marzy o tym, by Polska została przyłączona do Związku Sowieckiego. Budzi antypatię,. Zakończenie:Udział Cezarego w pochodzie komunistów w stroju z wojny polsko-bolszewickiej był po części odzwierciedleniem jego zreformowanych poglądów. Połączenie idei komunistycznej z patriotyzmem narodowym było jedynym rozwiązaniem, jakie dla Polski widział Cezary. Przedstawienie losów głównego bohatera było ukazaniem niepokoju Pisarza o losy Polski oraz pytanie, która z dróg do odrodzenia państwa będzie najlepsza. Stefan Żeromski był wielkim patriotą, uważał, że dla kraju niebezpieczne będzie rozbicie polityczne, a przede wszystkim komunizm. Młody Baryka przyglądając się ojczyźnie, wyciąga trafne wnioski. Widać to zwłaszcza w rozmowie z Gajowcem, która jest wyrazem gniewnego buntu bohatera wobec powojennej rzeczywistości polskiej postrzeganej jako „morze ludzkiej nędzy”. Baryka człowiek niecierpliwy, gwałtowny, bezkompromisowy stwierdza, że sytuacja w kraju wymaga działania natychmiastowego i tak radykalnego jak w Rosji. Udział bohatera w robotniczej manifestacji idącej na Belweder można odczytać jako wyraz solidarności z tymi, od których jeszcze nie dawno się odcinał. Młody Baryka szuka swojej drogi, przeżywa fascynacje i rozczarowania. Najpierw jest zwolennikiem rewolucji, potem ją krytykuje, by w zakończeniu powieści ruszyć z demonstrantami na Belweder. Cezary poznał prawdę o Polsce, przeżył gorycz rozczarowań, bo nie była ona krajem „szklanych domów” i „swojego miejsca na ziemi”.