Dramat Wiliama Szekspira opisuje odwieczne dąrzenie człowieka do pozyskiwania władzy oraz dóbr ziemskich niezwracając uwagi na konsekwencje własnych czynów. Głównym bohaterek jego powieści jest tytułowy Makbet, który mimo wielu pozytywnych cech stacza się do momentu, w którym to jego ciemna strona wygrywa z rozsądkiem. Bohatera poznajemy jako lojalnego rycerza, który ceni sobie wartości takie jak odwaga, honor i sprawiedliwość, jednak z biegiem wydarzeń obserwujemy jego wewnętrzną przemianę i diametralne zmiany jego osobowości. Ostatecznie cały dramat sprowadza się do klęski bohatera, jednak czy rzeczywiście był on postacią tragiczną? Nowo mianowany tan Kaworu okazuje się miec pewną słabość, bedącą nienasyconą ambicją. Makbet wewnętznie stara się walczyć z szarpiącą nim żądzą władzy, jednak w ostatecznej walce przegrywa z ciemną stroną swojej osobowości, mając pełną świadomość swoich planów, które zamierza wcielić w życie. Bohater wie, że król powinien mieć zapewnione bezpieczeństwo, jednak szyderczo knuje plan zdobycia jego statutu, pogwałcając przy tym odwieczne prawo gościnności. Bohater ma świadomość, że kodeks rycerski zabraniał tak haniebnych czynów, jednak mimo to dąży do realizacji planu, którym jest morderswo swojego kuzyna. Do czynu nakładnia go buzująca w nim ambicja, napawająca go siłą do realizacji planu “Jeden, wyłącznie jeden tylko bodziec, podżega we mnie tę pokusę, to jest ambicja, która przeskakując siebie, spada po drugiej stronie.” (akt 1 scena VII) Makbet mimo wszystko miał jeszcze odrobinę człowieczeństwa ujawniającego się poprzez poczucie winy. Bohater pragnął by jego czyn był ostatnim tak okrutnym działaniem w dążeniu do osiągnięcia wyznaczonego celu “Gdyby ten straszny cios mógł przeciąć wszelkie, Dalsze następstwa, gdyby ten czyn mógł być Sam w sobie wszystkim i końcem wszystkiego.” (Akt 1 scena VII). Bohater zaczyna się izolować, nie zwarzając na otaczający go świat i ludzi. Odpycha żonę, a jego własna paranoja skłania go do zabijania poddanych, którzy według niego są blisko poznania prawdy co do jego okrutnych czynów. Makbet jest na tyle zdeprawowany, że posuwa się do zesłania śmierci na niewinną kobietę i jej bezbronne dziecko. Jego czyny świadczą o zupełnej utracie własnej godności oraz wewnętrznego człowieczeństwa, które zostało zdeptane poprzez tone ambicji. Bohater oparł swoje życie na przepowiedniach Czarownic, co świadczy o jego popadającym w otchał intelekcie oraz wysokim stopniu paranoi, której doznał w wyniku dokonanych czynów. Makbet utworzył wokół siebie barierę, która sprawiła, że stał się nieczułą marionetką tonącą we własnej ambicji. Nawet śmierć jego żony nie rozbudziła w nim żałości. Bohater popada w obłęd, zaczyna dostrzegać brutalność życia oraz bezduszną historię własnej egzystencji, w którą został wwikłany. Bohater uświadamia sobie, że pragnie śmierci, chcę umrzeć jak żółnierz “Przeładowałem się oktopnościami: spufalone z zgrozą zmysły moje. stępiały na wpływ wrażeń” (akt 5 scena V)Makbet nie popełnia jednak samobójstwa co można tłumaczyć jako przeświadczenie konieczności pozostania konsekwentnym do końca. Śmierć z własnej ręki byłaby przyznaniem się do klęski. Bohater poprzez swoje wewnętrzne refleksje, rozbudzoną świadomość i sumienie staje się postacią tragiczną. Makbet jest przykładem osobowości, która nieustannie dąży do władzy i gubi się w tych działaniach tracąc trzeźwość umysłu. Tragizm postaci polega na tym, że każdy jego czyn ciągnie za sobą kolejny, aż w pewnym momencie bohater traci kontrolę nad własnym życiem i otaczającym go światem.