„Czy sztuka mówi nam cos o kulturze?” Uważam, że tak, a najdoskonalszym udowodnieniem słuszności tej tezy jest przedstawienie kierunku sztuki jakim jest impresjonizm. Słowem wstępu chciałabym przybliżyć genezę tego kierunku. Otóż impresjonizm wywodzi się z Francji, a dokładniej rzecz ujmując został zapoczątkowany przez grupę paryskich artystów studiujących Atelier Gleyere oraz w Academie Suisse w drugiej połowie XIX wieku. Początkiem impresjonizmu była pierwsza wystawa owej grupy artystów zorganizowana w atelier fotograficznym w roku 1874 w Nadara. Samo słowo „impresjonizm” wywodzi się z języka łacińskiego i oznacza tyle co „wrażenie, odbicie”. Warto również dodać, iż impresjonizm nie jest jedynie kierunkiem malarskim, ale również kierunkiem w literaturze oraz muzyce, a także pojawia się w rzeźbie. Kierunek ten był dosyć kontrowersyjny jak też nowatorski. Jego zdecydowanie najważniejszym założeniem było przedstawienie danego momentu w taki sposób, w jaki został postrzeżony przez twórcę płótna. Nurt ten i jego zwolennicy cenili sobie martwą naturę, krajobrazy, postaci w ruchu i pejzaże, a te ostatnie z największym umiłowaniem. Obrazem, który najbardziej zasłynął w impresjonizmie był „ Impresja-wschód słońca” autorstwa Claud’a Moneta. Właściwie mówiąc, można by rzec, że to właśnie od tego dzieła rozpoczęła się przygoda impresjonizmu. Malarze impresjonizmu odrzucili prawie wszystkie zasady komponowania obrazu. Kierunek ten, który na początku swojej drogi uważany był za zły stylowo, zrewolucjonizował przyszłe malarstwo nowoczesne. Impresjonizm zapoczątkował nowe spojrzenie na sztukę. Dotychczas sztuka we wszystkim doszukiwała się powodu powstania, a dzieła miały przekazywać pewne przesłania. Teraz, wraz z rozkwitem impresjonizmu, ważne stało się przedstawienie subiektywnych odczuć, jakie wiązały się z obserwacją natury. Impresjonizm zmienił również literaturę. Kompozycje utworów zaczęły charakteryzować się zestawieniem luźnych scen czy obrazów, grą świateł w opisach czy też uchwyceniem niepowtarzalnych chwil, wrażeń towarzyszących. Impresjonizm miał ogromny wpływ na projektowanie odzieży. Inspiracjami stały się żywioły – woda, powietrze, ziemia, ogień. Dużego znaczenie nabrały barwy pór roku – barwy tęczowe, barwy pastelowe, barwy „przypudrowane” bielą dla wiosny, barwy silnie nasycone, barwy lekko złamane i bujne kształty dla lata, barwy szarości, kontrasty barwne oraz bogate, zaplątane kształty dla jesieni, natomiast dla zimy – barwy chłodne, „zamrożone”, barwy zgaszone i ciemna zieleń wiecznie zielonych drzew. Impresjonizm był również widoczny we wzornictwie form . Spódnice miały kształty kielicha tulipana, spódnica – bombka, wielowarstwowa, jak kwiat róży, spodnie i rękawy o linii dzwonka. Po dziś dzień często stykamy się z impresjonizmem. Dla przykładu w Muzeum d’Orsay w Paryżu została zaprezentowana wystawa „Impresjonizm i moda”, a więc związki między dziełami impresjonistów, a strojami z epoki. Kolejną doskonałą ilustracją jest francuski dom mody Dior, który w ubiegłym roku zorganizował wystawę 70 kreacji inspirowanych sztuką Moneta, Degasa Renoira czy Morisota.