Adam Mickiewicz był najwybitniejszym przedstawicielem romantyzmu tworzył na przełomie XVIII i XIX w. Jednym z jego dzieł są “Dziady”. Polska jest po okupacją carskiej Rosji. Głównym wątkiem książki są uwięzieni Polacy w klasztorze przerobionym na więzienie. Są przetrzymywani pod pretekstem spiskowania chociaż nikt im nie potrafi udowodnić winy. Akcja utworu dzieje się w celi, w której przebywa ksiądz Piotr Modli się on do Boga leżąc krzyżem na Ziemi. Korzy się przed Chrystusem, a ten objawia mu widzenie, w którym cała młoda Polska jest wywożona na Sybir. Ksiądz widzi dziecko, które uszło śmierci to obrońca, wskrzesiciel narodu a na imię mu będzie “czterdzieści i cztery”. Prosi Boga czy nie mógłby przyśpieszyć jego przyjście, ale on się nie zgadza odpowiada, ze lud musi wycierpieć. Cała Europa pastwi się nad Polska. Księdzu ukazuje się Polska ukrzyżowana jak Chrystus. Widzi krzyż błaga Boga aby skrócił męki narodu bo krzyż ma ramiona długie na cała Europę Ksiądz Piotr przedstawia postawę pokorną prosi Boga modląc się do niego aby skrócił męki narodu polskiego. Jest poddany Chrystusowi wierzy mu i ufa. Jest mu szczególnie oddany. Wybranym przeze mnie bohaterem który prezentuje postawę buntu jest Konrad również przebywa w celi i rozmawia z Bogiem. Zarzuca mu, że nie jest miłością ale tylko mądrością. Wytyka mu brak zainteresowania ludźmi twierdzi, że się nimi w ogóle nie obchodzi. Konrad mówi Chrystusowi aby ten podzielił się z nim swoimi mocami. Ponieważ on kocha naród polski w najszerszym pojęciu jak to tylko możliwe i starych i młodych jak i tych którzy nie żyją, a mają się dopiero narodzić. Zarzuca Bogu, że nie reaguje na krzywdę ludzką, a on gdyby tylko miał taką siłę wybawił by cały naród od cierpień. Gdy Bóg mu nie odpowiada Konrad go obraża chcąc go nazwać Carem ale nie kończy ponieważ mdleje, a diabeł kończy za niego niewypowiedziane zdanie. Konrad był poetą nie zrozumianym przez swoich znajomych, niektórzy nazywali go nawet obłąkanym. Prezentuje on postawę buntownika w rozmowie z Bogiem nie prosi go o nic tylko mu zarzuca i wytyka błędy, nieczułość . Nie korzy się przed Chrystusem, a buntuje się mu obrażając go. Ksiądz Piotr w porównaniu do Konrad był człowiekiem pokornym mądrym o czystym i spokojnym duchu. Nie obrażał Boga nic mu nie nakazywał, ale prosił modlił się do niego. Za to Konrad był zły na Boga buntował się mu, obrażał go. Różnica między tymi dwoma bohaterami polega na tym iż Ksiądz Piotr jest człowiekiem który się nie przeciwstawia Chrystusowi wierzy mu i ufa. Konrad za to nie wierzy w jego miłość do ludzi ponieważ nie widać tego w czynach, jest po prostu według niego bezinteresowny. Według mnie każdy z tych bohaterów chciał jak najlepiej dla swojego narodu. Tylko każdy z nich wyrażał to w inny sposób. Jedno jest pewne żaden z nich nie miał złych zamiarów. Konrad chciał dobrze ale trochę się zagubił. Za to ksiądz Piotr nie był zagubiony, dokładnie wiedział czego chciał, wierzył w Boga i w jego siłę. Ufał mu do samego końca.