BEZPIECZEŃSTWO NARODOWE - Próbując zdefiniować bezpieczeństwo międzynarodowe, nie można pominąć znaczenia bezpieczeństwa narodowego, gdyż oba te terminy wzajemnie się uzupełniają. BEZPIECZEŃSTWO MIĘDZYNARODOWE - Terminy Bezpieczeństwo Narodowe i Międzynarodowe uzupełniają się, ale nie trudno zauważyć, że bezpieczeństwo międzynarodowe ma szerszy wymiar, gdyż dotyczy nie tylko zewnętrznych aspektów bezpieczeństwa poszczególnych państw, ale przede wszystkim - umożliwia przetrwanie, funkcjonowanie i rozwój systemu międzynarodowego oraz tworzenia międzynarodowego pokoju.

Pojęcie bezpieczeństwa międzynarodowego jest pojęciem bardzo szerokim, dlatego trudno jest wybrać jedną określającą go definicję. Należy także podkreślić, że jest to pojęcie złożone i w literaturze tego przedmiotu możemy odnaleźć nazwę trójwymiarowość bezpieczeństwa międzynarodowego, mówiącą o podziale na wymiar podmiotowy, przedmiotowi i proceduralny.

Stabilność bezpieczeństwa międzynarodowego uzależniona jest od interesów poszczególnych państw wchodzących do danego systemu międzynarodowego oraz od oddziaływań z zewnątrz. Wysiłki podejmowane przez państwa dążą, z jednej strony, do unikania wszelkich zagrożeń dla ich bezpieczeństwa narodowego, z drugiej do tworzenia porozumień, norm, mechanizmów i organizacji międzynarodowych, które pozwalają rozwiązywać sprzeczności i konflikty oraz rozwijać pokojową współpracę międzynarodową.

Do stabilizowania bezpieczeństwa międzynarodowego najefektywniej przyczyniają się wypracowane zobowiązania mające charakter prawny, dlatego funkcjonowanie organizacji międzynarodowych i członkostwa w nich poszczególnych państw sprzyja budowaniu zaufania, trwałości oraz pozytywnemu rozwojowi stosunków między państwami.

Z tego punktu widzenia państwa, które unikają uczestnictwa w takich organizacjach, skazane są na samodzielną walkę o zapewnienie sobie stabilności i bezpieczeństwa. Jest to dużo trudniejsze, ponieważ historia i lata doświadczeń pokazały, że pojedyncze państwo, bez pomocy innych państw nie jest w stanie zapewnić sobie dostatecznego zabezpieczenia i uniknąć konfliktów. Innymi słowy, współpraca międzynarodowa w dłuższej perspektywie jest najbardziej efektywnym środkiem umacniania bezpieczeństwa międzynarodowego i tworzenia infrastruktury pokoju.

Utrzymanie bezpieczeństwa międzynarodowego gwarantuje spokój i umożliwia państwom współpracę, tak przecież potrzebną do rozwoju gospodarki każdego z państw, zapewnia trwałość stosunków, brak konfliktów i swobodne działanie na arenie międzynarodowej.

Kluczem do bezpieczeństwa jest siła państwa, zatem w dzisiejszych czasach państwo powinno dążyć do umocnienia swojej pozycji, aby móc realizować wyznaczone sobie cele, powinno dążyć do utrzymana pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego, do podejmowania skutecznych zbiorowych środków dla zapobiegania i usuwania gróźb przeciwko pokojowi i do uchylenia aktów agresji, przy pomocy środków pokojowych i zgodnie z zasadami sprawiedliwości i prawa międzynarodowego powinno załatwiać lub rozstrzygać spory międzynarodowe lub sytuacje, które mogłyby doprowadzić do zakłócenia pokoju.

Umożliwia i ułatwia to suwerennym państwom członkostwo w wielu organizacjach międzynarodowych takich jak Organizacja Narodów Zjednoczonych, Unia Europejska, Sojusz Północnoatlantycki, Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie. POKÓJ - Czy brak walki zbrojnej można nazwać pokojem? Odpowiedź na to pytanie jest bardzo trudna. Najpierw trzeba wyjaśnić co to jest pokój. (…)Wojna ze względu na zasięg terytorialny może być lokalna, światowa i globalna. Konflikt zbrojny jest najgorszym rozwiązaniem problemu, który może doświadczyć człowiek. Niesie on ze sobą śmierć niewinnych ludzi. Agresja wiąże się również ze zniszczeniami mienia, gospodarki narodowej jak również szkodami w psychice człowieka.

Utrzymanie pokoju na świecie i między poszczególnymi państwami jest nie wykonalne. Jednak antymilitaryzm jest w stanie zapewnić utrzymanie poprawnych stosunków politycznych, gospodarczych, kulturalnych czy moralnych. Jest nośnikiem postępu we wszystkich dziedzinach życia, jego rozwoju i poszanowania człowieka. W każdym kraju żyje kilka pokoleń. Czy maja takie same prawa? Wydawałoby się, że tak. Najlepiej ujmuje to Konstytucja danego kraju. A czy zawsze jest stosowana? Życie traktuje to inaczej i jest sprawdzianem jak być powinno.

Można odnieść się do współczesnych wydarzeń. Terroryści, którzy atakują niewinnych ludzi, dlatego, że chcą wymusić coś na władzach państwa, albo zastraszyć, zabijają w chaosie. Chaosie rzeczywistości. Saddam Husajn sam sprowadził na swój naród zniszczenie i śmierć. Sam zgotował sobie los, na jaki zasłużył. Reżim, który jest stosowany w niektórych państwach, teoretycznie ma prowadzić do pokoju, wolności. A doprowadza do zamieszek, wojen domowych itp. Więc po co to ludziom?

Wypowiedź Ronalda Regana podkreśla to, ze na świecie brak wojny nie jest pokojem. Potrzebny jest jeszcze spokój moralny, duchowny. Konflikt zbrojny czy okupacja to nie wszystko. Szybki rozwój cywilizacji doprowadził do tego, że niektórzy ludzie zaczynają zostawać w tyle, nie są w stanie sobie poradzić. Wojna to totalitaryzm, w którym człowiek jest podporządkowany jakiejś ideologii, w której nikt nie liczy się z prawami jednostki do wolności, do swobody.

Pokój i poszanowanie drugiego człowieka jest najlepszym dobrem jakie może nas spotkać. „Człowiek to brzmi dumnie”. Tej myśli wielu ludzi zapomina. A jest ona najważniejsza. Pokój to stan w stosunkach miedzy państwami, którego nie należy naruszać. Uważam, że moja praca potwierdza wypowiedź Regana, a co ważniejsze wyjaśnia problemy między ludzkie.

www.cenzuraobywatelska.pl: Pokój jest momentem w polityce dwóch lub większej ilości państw podczas, którego nie trwają między danymi państwami żadne działania zbrojne. Pokój jest obecnie utrzymywany za pomocą wielu różnorodnych organizacji, których głównym celem jest obrona pokoju na świecie i gwarantowanie bezpieczeństwa. Sam pokój jest przedłużeniem polityki w połączeniu z dyplomacją. To właśnie podczas pokoju można zauważyć największy wzrost gospodarczy państw, kiedy to podczas wojny można zauważyć wzrost poziomu militarnego jednego z krajów. Co ciekawsze mimo że istnieje pokój, dwa państwa mogą często nienawidzić się z czysto stereotypowych powodów, jednak nie istnieją żadne walki. Pokój jest często uważany za bardzo kruchy, ponieważ taka jest natura człowieka, która jest gatunkiem najbardziej autodestrukcyjnym ze wszystkich. Pokój najczęściej jest zawierany po wojnie, poprzez podpisanie traktatu pokojowego, które ma zagwarantować obu państwom (lub grupie państw) to, że konflikt zbrojny zostanie przerwany, a wszelkie działania wojenne zostaną zatrzymane i nie będzie dalej rozlewać się krew. Pokój jest niestety bardzo kruchą rzeczą i często można zauważyć, że z błahych powodów rozpoczynają się wojny. (Dyplomacja) DYPLOMACJA - Dzięki dyplomacji na całym świecie zaniechano wojen, co było często nie lada sukcesem i bardzo trudnym do osiągnięcia. Sama dyplomacja bardzo często jest sposobem na to, aby wywołać wojnę. Jest ona nie tylko wykorzystywana do dobrych celów, ponieważ jak każda z rzeczy na świecie, posiada jasną i ciemną stronę, co daje wielu politykom szansę na wykorzystanie polityki do własnych celów. Dzięki dyplomacji jednak, najczęściej są podpisywane traktaty pokojowe, które ratują miliony żyć rocznie. Sama dyplomacja była uprawiana już od wieków i wielu ludzi uważa ją za sztukę, ponieważ sprawia ona największe zmiany w polityce między oboma krajami (lub grupami krajów), między którymi stosunki się zmieniają na gorsze, staja się o wiele lepsze i pozwalają na rozwój bez żadnego konfliktu. Zwykle w większości krajów świata można zauważyć ambasady, które pozwalają na chronienie oraz na prowadzenie rozmów pokojowych bez konieczności wysyłania podczas konfliktu dyplomatów. ONZ - Utworzona na podstawie Karty Narodów Zjednoczonych, podpisanej 26 VI 1945 w San Francisco, która weszła w życie 24 X 1945. Jej powołanie poprzedziły deklaracje polityczne i decyzje mocarstw koalicji antyhitlerowskiej i antyjapońskiej, podjęte podczas II wojny światowej; 1941 w Karcie atlantyckiej Stany Zjednoczone i Wielka Brytania sformułowały zasady kształtowania powojennego ładu światowego, potwierdzone 1942 w Deklaracji Narodów Zjednoczonych, gdzie państwa sprzymierzone po raz pierwszy określiły się jako Narody Zjednoczone (NZ); kolejnymi etapami kształtowania instytucjonalnych ram powojennej współpracy na świecie stały się ustalenia konferencji: moskiewskiej 1943, teherańskiej 1943, w Dumbarton Oaks 1944 i jałtańskiej 1945, podczas których precyzowano założenia i zasady funkcjonowania przyszłej organizacji międzynarodowej, o możliwie szerokim zasięgu światowym, ale uznającej szczególną pozycję mocarstw. Ostateczny tekst Karty Narodów Zjednoczonych opracowano i podpisano podczas konferencji 50 państw sprzymierzonych w San Francisco (24 IV–26 VI 1945). Jako swe główne cele działania ONZ określa: utrzymanie międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, organizowanie wszechstronnej współpracy i popieranie rozwoju przyjaznych stosunków między państwami, wspieranie rozwoju społecznego, gospodarczego, kulturalnego i humanitarnego oraz harmonizowanie działań państw w tych zakresach, a także działanie na rzecz przestrzegania praw człowieka i podstawowych wolności. Za swe podstawowe zasady ONZ uznaje: suwerenność i równość państw członkowskich oraz nieinterwencję w ich sprawy wewnętrzne, wykonywanie w dobrej wierze zobowiązań wynikających z Karty Narodów Zjednoczonych i in. źródeł prawa międzynarodowego, pokojowe rozstrzyganie sporów, powstrzymywanie się przez państwa od groźby lub użycia siły, współdziałanie w akcjach ONZ, zapewnienie, aby również państwa nie należące do ONZ nie naruszały pokoju. ONZ posiada międzynarodową zdolność prawną i podmiotowość prawnomiędzynarodową; ma własny emblemat i flagę; główna siedziba znajduje się w Nowym Jorku, siedziby europejskie — w Genewie i Wiedniu; jest finansowana z budżetu pochodzącego ze składek państw członkowskich (ustalanych na podstawie ich wskaźników ekonomicznych; najwięcej — 25% budżetu — wpłacają USA); przedstawiciele państw przy ONZ oraz jej urzędnicy korzystają z immunitetu; językami oficjalnymi są: angielski, arabski, chiński, francuski, hiszpański i rosyjski. Przez cały okres istnienia ONZ odgrywała ważną rolę w stosunkach międzynarodowych, ułatwiając kontakty polityczne, wypracowując wzorcowe zasady współżycia międzynarodowego, ochrony praw człowieka, współpracy gospodarczej i in. oraz działając na rzecz kodyfikacji i rozwoju prawa międzynarodowego. Jednak forum ONZ było też trybuną propagandową dla reżimów totalitarnych i dyktatorskich, a wobec realnych zagrożeń pokoju, sytuacji konfliktów zbrojnych i rzeczywistego łamania praw człowieka Organizacja pozostawała zazwyczaj bezsilna. Od końca lat 40., wraz z początkiem zimnej wojny, jej działalność zdominowała rywalizacja między Wschodem a Zachodem, utrudniając funkcjonowanie systemu bezpieczeństwa i samej ONZ; na ten podział od lat 60. nałożyły się rozbieżności między biednymi państwami Południa (coraz liczniejszymi w ONZ) a bogatą Północą. Rozwiązywanie konfliktów było faktycznie zależne od zgodnej woli obu przeciwstawnych supermocarstw: Stanów Zjednoczonych i ZSRR; wyjątkowym przypadkiem bezpośredniego zbrojnego zaangażowania się ONZ (na największą jak dotąd skalę) stała się interwencja w obronie Korei Południowej 1950–53 (możliwa w wyniku bojkotu posiedzeń Rady Bezpieczeństwa przez ZSRR). Siły pokojowe ONZ prowadziły natomiast bardzo liczne operacje bez użycia siły — o charakterze obserwacyjnym, nadzorowania rozejmów, rozdzielania wojsk (za zgodą uczestników konfliktu) itp., m.in. na Bliskim Wschodzie (wielokrotnie i w różnych miejscach), na Cyprze, w Namibii. Rozpad bloku sowieckiego umożliwił rozwinięcie nowych form współpracy członków ONZ wobec sytuacji konfliktowych w świecie; 1991 z upoważnienia ONZ siły międzynarodowe przeprowadziły operację usunięcia wojsk irackich z Kuwejtu; 1992 siły pokojowe ONZ zaangażowały się bez powodzenia w Bośni i Hercegowinie i 1995 przekazały swą rolę siłom NATO. W 2008 misje pokojowe ONZ działały na Bliskim Wschodzie (najstarsza, od 1948, z kwaterą w Jerozolimie), Wzgórzach Golan i Libanie, na Cyprze, w Kosowie (od 1999 ONZ sprawuje administrację tego kraju przy wsparciu sił NATO), w Gruzji (na pograniczu z Abchazją), w Kaszmirze, na Haiti, Saharze Zachodniej, w Etiopii i Erytrei, w Demokratycznej Republice Konga, Liberii, Wybrzeżu Kości Słoniowej, Rep. Środkowoafryk. i Czadzie, Sudanie i Darfurze. ONZ jest często krytykowana za ogromne koszty funkcjonowania i przerost biurokracji, zwłaszcza w latach 90. nasiliły się głosy domagające się jej reformy; dyskutuje się także reformę Rady Bezpieczeństwa (zwłaszcza jej składu i trybu funkcjonowania). Misje pokojowe - są sposobem na stworzenie pokoju w danym państwie, ponieważ zaistniały w nim problemy natury etnicznej, politycznej lub jakiejkolwiek innej, co doprowadziło do wojny domowej. Misje pokojowe mają pomoc w odbudowie państwa i zaprzestaniu walk. Często na misje pokojowe już nie są wysyłane poszczególne państwa, ale jednostki NATO, które są tworzone praktycznie ze wszystkich żołnierzy państw, które podpisały pakt północnoatlantycki. Misje pokojowe sa bardzo potrzebne w rejonach, gdzie istnieje wiele problemów natury politycznej i etnicznej. Są one niezwykle potrzebną rzeczą na świecie, ponieważ pomagają ludziom, którzy sa represjonowani i co najważniejsze pozwalają na stworzenie międzynarodowego pokoju, gdzie wojna nie istnieje praktycznie i wojny nie są prowadzone już w takim stopniu, w jakim były prowadzone w ubiegłych wiekach. Obecnie wiele misji pokojowych znajduje się w Afryce, gdzie prowadzone sa praktycznie nieustannie wojny i potrzebna jest pomoc dla dużej ilości ludzi, którzy nie posiadają żadnej ochrony i możliwości obrony przed bojówkami etnicznymi. Wykorzystanie misji pokojowych jest popierane przez wiele organizacji, których głównym zadaniem jest ochrona i pomoc ludziom. Przed profesjonalizacją wojska, mogły do niego wstąpić praktycznie wszyscy, jednak w obecnych czasach, kiedy bardzo ważna jest profesjonalizacja, prowadzona jest bardzo szczegółowa rekrutacja, która ma za zadanie pokazać, czy dana osoba jest odpowiednia dla wojska. Głównie obecnie stawia się na to, jakie dana osoba ma wykształcenie, w wielu jednostkach wykształcenie mówi nam o tym, jak daleko możemy zajść i jak dużo możemy osiągnąć w armii. Ważne jest zdrowie psychiczne, prowadzone są specjalne testy psychologiczne, które mają za zadanie pokazać, czy dana osoba nadaje się do wojska czy też nie. Również bardzo ważne są badania zdrowotne, które mają określić, czy dany kandydat nie ma żadnych przeszkód zdrowotnych do bycia w wojsku. Dużą możliwością dla wielu osób jest to, że wojsko nie tylko przyjmuje do jednostek, które zajmują się walką, ale również do kierowców, informatyków, mechaników i innych, co bardzo mocno pomaga w utrzymaniu sprzętu w odpowiedniej kondycji i możliwe jest prowadzenie również o wiele innego rodzaju działań, również przydają się ludzie, które maja pracować w biurach. Do wojska mogą iść praktycznie wszyscy, jednak musi zostać przeprowadzone odpowiednie testy, które stwierdzą, czy dany kandydat do wojska się nadaje. Misjami pokojowymi w ostatnich latach są: kampanie w Kosowie, Afganistanie, Iraku, wojna rosyjsko-gruzińska. Kampanie te miały na celu zapewnienie porządku publicznego i pokoju w krajach okupowanych przez dyktatorów tychże krajów. Interwencja NATO w sprawie Kosowa przejdzie zapewne do kanonu klasycznych przykładów rodzenia się nowych sposobów reagowania na zagrożenia bezpieczeństwa międzynarodowego. Działania zbrojne są niezbędne w misjach pokojowych okupowanych krajów. Prowadzono więc wojnę NATO – Jugosławia. Z kolei kampania w Afganistanie była bezpośrednią reakcją na atak terrorystyczny na USA z 11 września 2001 roku. W kampanii tej uczestniczyły wojska NATO, oraz USA. Następna, kampania militarna w Iraku była czwartą w okresie pozimnowojennym próbą uregulowania problemów bezpieczeństwa przez społeczność międzynarodową za pomocą interwencji zbrojnej. Tak więc w odbywaniu misji pokojowych, niezbędny jest aspekt siły, czyli działania zbrojne mające na celu uregulowanie stosunków międzynarodowych jak i wewnętrznych okupowanych krajów.

JAN PAWEŁ II - Jan Paweł II w swoim orędziu na XIX ŚWIATOWY DZIEŃ POKOJU mówi o zaangażowaniu w sprawę pokoju Kościoła Katolickiego. Pokój jest tak wielką wartością, że winien być na nowo głoszony i popierany przez wszystkich. Wg Niego każdy człowiek uważa że pokój jest dobrodziejstwem, najwyższą wartością dla każdego człowieka, niezależnie od wiary. Mówi także, że jedynie pokój może doprowadzić do urzeczywistnienia wspólnych celów całego świata. “Pokój jest wartością, która nie zna podziałów”. Orędzie JP II kierowane jest głównie do przywódców politycznych, bo to oni są odpowiedzialni za bezpieczeństwo międzynarodowe swoich krajów. Chce, aby zrozumieli że nie ma granic między pólnocą a południem i wschodem, a zachodem. Należy się kierować sprawiedliwością społeczną, oraz przestrzeganiem godności i praw każdej osoby ludzkiej.
Jedyną drogą do pokoju jest przebaczenie. Przyjęcie i ofiarowanie przebaczenia przerywa spiralę nienawiści i zemsty, kruszy kajdany zła krępujące serca przeciwników. Miłość do tych, którzy nas skrzywdzili, może przemienić nawet pole bitwy w miejsce solidarnej współpracy - pisał Jan Paweł II w 2001 r. w orędziu na Wielki Post .

Przez cały pontyfikat Jan Paweł II nawoływał do pokoju, posiłkując się nauczaniem Pisma Świętego. Nazywany był przez ludzi i media „orędownikiem pokoju”. W ciągu ostatnich 25 lat nie było chyba na świecie konfliktu zbrojnego czy wojny, które spotkałyby się z obojętnością Jana Pawła II. Zawsze, gdy pokój był zagrożony, Ojciec Święty zabierał głos w jego obronie. Wielokrotnie również podejmował mediacje i różne działania dyplomatyczne, mające na celu pogodzenie zwaśnionych stron i zapobieżenie ostatecznym rozwiązaniom, jakim jest konflikt zbrojny. Jan Paweł II, który sam przeżył wojnę i doświadczył okrucieństwa, będącego jej wynikiem, doskonale rozumie, jak bezcenną wartością jest pokój. Dlatego nie waha się zaangażować swego autorytetu w mediacje między zwaśnionymi stronami, gdy w grę wchodzi ocalenie pokoju. Jest przekonany, że warto i należy podjąć wszelkie możliwe kroki, by uniknąć wojny.