Informacja o artyście Postać Pabla Picassa jest dziś niemal powszechnie znana głównie z powodu bardzo wysokich cen (wyrażanych w milionach dolarów) żądanych za jego prace plastyczne na aukcjach dzieł sztuki na całym świecie. Tych, którzy nie mają większego rozeznania w meandrach historii sztuki, dziwić może fakt, że kolekcjonerzy (niejednokrotnie snobistyczni zbieracze sztuki) potrafią płacić ogromne sumy pieniędzy za tak „dziwne” i niby „proste” obrazy. Okazuje się, że właśnie w ekscentryczności i osobliwości tych dział tkwił geniusz tego twórcy, uznawanego za głównego przedstawiciela nurtu malarstwa zwanego kubizmem. Pablo Picasso był artystą hiszpańskim, żyjącym w latach 1881-1973. Dziś jest uznawany za jednego z najwybitniejszych artystów świata w XX wieku. Prócz dzieł malarskich, dzięki których stał się sławny, tworzył też rzeźby, grafiki, ale i ceramikę. Jego prace spotkać można w najważniejszych galeriach sztuki na wszystkich kontynentach. Ojciec Pabla Picassa miał zdolności artystyczne – był rysownikiem – i to on, jako pierwszy zauważył u syna podobny talent. Postanowił ukierunkować jego zdolności. Paplo najpierw uczył się malarstwa i rysunku w rodzinnej Hiszpanii, a potem wyjechał do Paryża. Zwłaszcza w stolicy Francji, kontakty Pabla Picassa z mieszkającymi tam na przełomie XIX i XX wieku znakomitymi twórcami, szczególnie z postimpresjonistami, miały ogromny wpływ na jego dalszy rozwój artystyczny. Dziś biografowie i znawczy twórczości Pabla Picassa wyróżniają kilka okresów jego twórczości, bardziej lub mniej różniących się między sobą, ale przede wszystkim wyznaczających jego niewątpliwą ewolucję artystyczną. Chyba najbardziej znany jest tzw. okres błękitny w twórczości Picassa („melancholijna” kolorystyka wyrażała smutek artysty związany m. in. ze śmiercią przyjaciela). Wiele dzieł z tego okresu ukazywało tematykę związaną z biedą i nieszczęśliwym życiem). Odmienny okazał się następny etap twórczej działalności Picassa, znany jako „okres różowy”, co biografowie artysty wiążą z odzyskaniem przez Picassa wiary w piękno życia. Wówczas nastąpił też inny, ważny przełom w życiu artysty. Krytycy i kolekcjonerzy malarstwa dostrzegli i zaczęli doceniać jego twórczość, co przełożyło się na znaczy wzrost dochodów artysty. Picasso zaczął już być znany także poza granicami Francji i Hiszpanii. Dziś jednak Picasso kojarzony jest przede wszystkim z twórczością powstałą po 1907 roku. To właśnie w tym okresie zaczął eksperymentować z geometryzacją i uproszczeniem formy, na co pewien wpływ miała stara sztuka z Półwyspu Iberyjskiego i twórczość artystów afrykańskich. Powstające dzieła zaliczane są dziś do nurtu zwanego kubizmem (analitycznym, hermetycznym lub syntetycznym). Zapowiedzią malarstwa kubistycznego był obraz Picassa zatytułowany: Panny z Avignon”.

Pablo Picasso „Panny z Avignon” Za programowe dzieło tego kierunku (nie odnoszącego się tylko do malarstwa) uważa się utwór sceniczny z 1917 roku o nazwie „Parady”, do którego Picasso zaprojektował scenografię. Początkowo kubizm zazwyczaj nie wzbudzał entuzjazmu odbiorców, a nawet spotykał się z głosami druzgoczącej krytyki. Picasso został zapamiętany jednak nie tylko jako artysta wyznaczający nowe kierunki sztuki w XX wieku, ale także jako postać aktywnie angażująca się w europejskie życie polityczne. Podczas wojny domowej w Hiszpanii (1936-1939) zdecydowanie opowiedział się po stronie republikańskiej (kojarzonej z ugrupowaniami liberalnymi, komunistycznymi, socjalistycznymi a nawet anarchistycznymi), a więc przeciwko siłom konserwatywnym (m. in. nacjonalistom, monarchistom i faszystom hiszpańskim). Chyba najbardziej znanym artystycznym wyrazem tamtej wojny był obraz jego autorstwa, zatytułowany „Guernica”. Artysta w sposób szczególnie przejmujący ukazał tragizm bratobójczych walk i pokazał tragedię mieszkańców zbombardowanego jednego z miast hiszpańskich. Obraz ten wystawiono w 1937 roku w hiszpańskim pawilonie w czasie Wystawy Międzynarodowej zorganizowanej w Paryżu.

Pablo Picasso „Guernica” Sympatie lewicowe Picassa znane były na świecie przez wiele następnych lat. Nie krył fascynacji komunizmem, chętnie i z entuzjazmem wypowiadał się na temat swego poparcia dla Józefa Stalina, Związku Radzieckiego i całego bloku państw komunistycznych, zależnych od ZSRR. W 1944 roku wstąpił do Francuskiej Partii Komunistycznej. Artysta przekonany o słuszności idei komunizmu i zaletach tej formy rządów, nie miał pojęcia o prawdziwej istocie tego systemu politycznego. Żyjąc w dobrobycie w powojennej Europie Zachodniej, otoczony chwałą, zachwytem i poważaniem, chwalił to, czego nie doświadczył. Jednocześnie przywódcy państw komunistycznych chętnie podkreślali fakt poparcia wyrażanego dla komunizmu ze strony tak znanej postaci, jaką był Pablo Picasso. Zresztą nie on jeden, spośród znanych ludzi kultury i nauki Zachodu, był wyrazicielem takich poglądów. Picasso bywał zapraszany przez przywódców państw Europy Wschodniej. Latem 1948 roku był na przykład honorowym gościem Wystawy Ziem Odzyskanych zorganizowanej we Wrocławiu. Pablo Picasso przez lata swojej aktywności wywarł olbrzymi wpływ na bardzo wiele dziedzin plastyki XX wieku. Nie zajmując się w tym miejscu jego zaangażowaniem politycznym, należy zastanowić się, dlaczego stał się artystą tak znanym i cenionym. Wydaje się, że zasadniczy wpływ na to miało jego ze wszech miar nowatorskie podejście do twórczości artystycznej. Świadomie przełamywał obowiązujące od stuleci kanony malarstwa i rzeźby, sprowadzającego się do jak najwierniejszego odtworzenia otaczającej rzeczywistości. On postanowił swój stosunek do postrzeganego świata wyrazić w sposób inny, bardzo nowatorski, intrygujący, jak się z czasem okazało, ponadczasowy, co zapewniło mu trwałe miejsce w panteonie najważniejszych artystów wszech czasów.