Wielka Improwizacja” jest drugą sceną III części „Dziadów Adama Mickiewicza. W podanym fragmencie ujęta rozmowa głównego bohatera z Bogiem. Konrad właściwie prowadzi monolog, w którym zarzuca Bogu, że źle panuje nad światem. Mówi, że sam lepiej stworzyłby i zajął się swoją ojczyzną, gdyby tylko miał taką nadprzyrodzoną siłę jak Bóg. Konrad jest osobą o dość gwałtownym usposobieniu. Sprzeciwia się Bogu. Chce Mu udowodnić, że jest od Niego lepszy – „nieśmiertelność tworzę, cóż Ty większego mogłeś zrobić – Boże?”. Wywyższa się. Chce mieć taką moc jak Bóg. Chce móc kierować ludźmi. Jest nieczuły, bo gdyby mógł mieć władzę nad ludzkością, to chciałby, aby wszyscy spełniali tylko jego życzenia, a jak nie zrobią tego co chce, to ukarałby ich cierpieniem. Świadczy to również o jego egoizmie. Wiara Konrada jest zachwiana. Buntuje się przeciwko Bogu. Przekonany o własnej wielkości. Z jego ust padają słowa, „żeś Ty jest, zgaduję; Niech Cię spotkam i niechaj Twą wyższość uczuję”. Bóg powiedział: „błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli”. Bohater chce dowodu na istnienie Boga. Wątpi w Niego. Wypomina Mu, że źle rządzi, że gdyby sam miał władzę, to byłoby lepiej dla jego ojczyzny. W końcowym fragmencie swojej wypowiedzi Konrad grozi Bogu: „bo strzelę przeciw Twej naturze”. Konrad jest polskim patriotą. Miłość do ojczyzny przejawia się w jego zachowaniu. Dla dobra swojego kraju jest w stanie „dyskutować” z Bogiem, sprzeciwiać się Mu. Stawia Bogu warunki. Mówi tylko co chce, a nie daje nic od siebie. Krzyczy „daj mi rząd dusz!”, „ja chce władzy”. Nie prosi, żąda. Chwilami zachowuje się tak jakby był niezrównoważony psychicznie. Świadczą o tym słowa „bo jestem nieśmiertelny”. Ludzie to zwykli śmiertelnicy. Konrad jest rozdrażniony, zdenerwowany. Zbytnio się unosi. O dramatyczności tej sceny świadczy odpowiedź Diabła na groźby skierowane przez Konrada do Boga. Po usłyszeniu słów wypowiedzianych przez Lucyfera Konrad osuwa się i umiera. Diabeł zrównał Boga z carem. Jak wiemy, car jest władcą Rosji. Główny bohater przeżył szok, gdy usłyszał te słowa. Należy sobie zadać pytanie dlaczego główny bohater tak zareagował na głos Diabła. Otóż, Konrad był zagorzałym patriotą. Dobro narodu przekładał nad swoje własne. Przeobrażając się w III części „Dziadów” z Gustawa w Konrada, zmienia obiekt swojej miłości. Za wszelką cenę pragnie uwolnić swój kraj spod rosyjskiego zaboru. Skłócony ze światem rezygnuje z pragnień, nie ma radości z życia i osobistego szczęścia. Nie ma miłości do kobiety. Jej miejsce zastąpiła ojczyzna. Cechy bohatera romantycznego i polskiego patrioty-spiskowca przenikają się ze sobą. Konrad wie, że sam nie uwolni Polski spod zaboru rosyjskiego, ale mimo tego snuje plany. Wie, że nikt nie zrobi tego co on chce, dlatego zwraca się z tym do Boga o władzę nad ludźmi. Wszystko robi w imię dobra ojczyzny. Uważa, że to jego obowiązek. O patriotyzmie Konrada świadczą również słowa: „Teraz duszą jam w mojE ojczyznę wcielony? Ciałem połknąłem jej duszę, Ja i ojczyzna to jedno”, „jak syn na ojca wplecionego w koło; Czuję całego cierpienia narodu”. Argumentami przemawiającymi za tym, że Konrad jest bohaterem romantycznym, to przede wszystkim samotność. Zawiera to już w pierwszych słowach swego monologu. Nie ma przy nim żadnej bliskiej osoby, bo kto by chciał być z człowiekiem, który wywyższa się nad Boga i jest zbyt pewny siebie. Przez to czuje się nieszczęśliwy, co jest kolejną cechą przemawiającą za tym, że zalicza się on do grona bohaterów romantycznych. Żyje w zakłamaniu: „język kłamie głosowi, a głos myślom kłamie”. Podsumowując to co napisałem, Konrad jest zagorzałym patriotą, gdyż dobro narodu przekłada nad swoje własne pragnienia i problemy. Jest samotnikiem i indywidualistą. Chce dobra swej ojczyzny, ale zdaje sobie sprawę, z tego, że jego przegrana jest pewna. Jednak stara się zrobić wszystko, by uwolnić kraj spod rosyjskiego zaboru. To wszystko doprowadza do zachwiania jego wiary w Boga.