Życiorys : • urodziła się 24 listopada 1891 roku w Krakowie • siostra pisarka satyryczna, dziadek Juliusz Kossak -malarz • We wrześniu 1939 roku wraz z trzecim mężem opuściła Polskę i przebywała najpierw we Francji, a potem w Anglii • cierpiała na nieuleczalną chorobę, na skutek której ostatnie miesiące życia spędziła w szpitalu. Zmarła na raka 9 lipca 1945 r. w Manchesterze.

Twórczość: • dwudziestolecie międzywojenne -powiązanie ze skamandrytami, od których przejęła pewne cechy poetyki, takie jak witalizm, żywiołowość -Najbardziej typowa dla niej forma poetycka to miniatura. Niezwykle oszczędne w słowach, precyzyjne, zaskakują nieoczekiwaną i dowcipną puentą. -Pierwsze trzy tomiki poetyckie pełne są witalizmu, optymizmu i chęci życia, ale począwszy od dancingu (1927) obok kultu miłości pojawia się nowa tematyka, inny nastrój. Coraz wyraźniej autorka zwraca uwagę na upływ czasu, przemijanie, do głosu dochodzi także fascynacja naturą. Pojawia się więcej refleksji ukierunkowanej na „krok w nieskończoność”. • Okres wojny

• awangarda
• inną formę miniatury – nie spokrewnioną jak wcześniejsze z epigramem i haiku. Były to rubajjaty - strofa złożona z czterech wersów powiązanych jednym lub dwoma rymami o charakterze refleksyjno-filozoficznym. -Rubayaty wojenne poświęcone są przede wszystkim obrazowaniu różnych „przypadłości” wojennych i dorabianiu do nich metafizycznego tła. Punktem wyjścia nie są już konkretne przedmioty czy sytuacje, ale kwestie o wiele bardziej uniwersalne – zło, smutek, niesprawiedliwość. -Wiersze te są jakby cięższe, o wiele mniej wygładzone, a nawet mogą się wydać gorsze od wcześniejszych. • Tradycja -czerpała także z osiągnięć epok wcześniejszych, a konkretnie – z baroku (pełne paradoksów poetyckie miniatury, paradoksalizacja świata w barokowym guście, operowanie brzydotą i makabrą, oksymoronem świadczą o pewnej więzi łączącej jej wiersze z poezją siedemnastowieczną) • Nowoczesność
• Na czym polegała „nowość” jej poezji? Przede wszystkim na zerwaniu z typowo młodopolską nastrojowością. Źródłem liryzmu w twórczości poetki stają się przedmioty, wydarzenia i realia codzienne, zwyczajne • Poezja miłosna -Także w poezji miłosnej Pawlikowska rezygnuje z nadmiernego patosu. Uczucie przez nią opisywane zyskuje rangę problemu intelektualnego i psychologicznego. Nie jest już ono tylko sprawą ducha, ale także ciała.