Według autora władca powinien kierować się czynami swoich poprzedników, godnych naśladowania. Podaje nam przykłady tych, którzy dzięki własnej dzielności stali się książętami. Zasłużyli oni na swoje stanowisko poprzez dokonane czyny. Reformator chcąc osiągnąć cel musi wymuszać posłuszeństwo a nie prosić o nie, bo: „natura ludów jest zmienna, łatwo ich o czymś przekonać, lecz trudno umocnić w tym przekonaniu. Wraz ze stratą zaufania władca staje się bezbronny, a poprzez pokonanie wroga zdobywa szacunek, moc i szczęście. Machiavelli uważa także do władzy można dojść dzięki zbrodnią i poparciu innych. Agafokles Sycylijski, prowadził życie zbrodnicze, jego celem było zagarnięcie władzy książeńcej. Rozkazała swoim żołnierzom pozabijać wszystkich senatorów i najbogatszych a po ich śmierci objął władzę. Oliverotto da Fermo uważał, iż służenie innym jest skazą, ujmą na honorze. Pewnego razu wydał on ucztę, na której podstępem zaciągnął jej uczestników do komnaty, w której zostali wymordowani. Po zbrodni opanował miasto, stworzył nowy rząd i stał się silnym i budzącym strach władcą Autor uważa, iż władca chcąc utrzymać rządy powinien wszystkie zbrodnie i okrucieństwa wykonać jednocześnie i tylko raz Książe chcąc utrzymać władzę musi umieć posługiwać się dobrem i złem w zależności od sytuacji, gdyż tego wymagają stosunki między ludzkie. Musi być rozumny, aby nie ukazywać wad, które mogą być dla niego nie korzystne a mogą pomóc w ocaleniu państwa. Powinien uważany być za litościwego i dobrego, lecz budzącego respekt, świecić przykładem i nie doprowadzić do samowoli w kraju, być odważnym i czujnym, pomagać w potrzebie i unikać litości. Władca słaby może utrzymać swoje stanowisko tylko dzięki zasługą swojego poprzednika. Państwo rządzone przez słabego Pana narażone jest na upadek gdyż słaby król utrzyma się na tronie po sprawowaniu władzy przez mocnego, a mocny po słabym nie. Autor uważa, iż podstawą do skutecznego sprawowania rządów jest władza dyktatorska. W Rzymie dyktatorzy sprawowali swoją władzę na czas określony a ich zadaniem było „stawienie czoła niebezpieczeństwu”. Urząd władcy był uważany za źródło siły, mocy i potęgi. Na podstawie utworu Piccolo Machiavelliego Pt. „Książe” po raz kolejny przekonujemy się do władzy dochodzi się poprzez siłę i okrucieństwo a doskonały władca powinien być chytry, podstępny jak lis i okrutny jak lew. Kolejnym utworem prezentowanym przeze mnie jest „Makbet” Williama Szekspira „Makbet” William Szekspir

Tytułowego bohatera dramaty W. Szekspira -Makbeta, na początku utworu poznajemy jako wcielenie dobra, prawości, odwagi, mężności, wzoru rycerskich cnót, oddanego męża, przyjaciela i wojownika.

Kiedy powraca wraz z przyjacielem Bankiem z pola bitwy, na swojej drodze napotyka trzy czarownice, które przepowiadają mu, że zostanie królem Szkocji. Od tej pory jego ambicje przeradzają się w żądzę władzy. Kiedy król Dunka chce osobiście podziękować mu za dokonane czyny w jego głowie rodzi się myśl zabicia władcy. Makbet wraz z żoną, Lady Makbet usypiają strażników królewskiej komnaty i główny bohater staje się zabójcą króla. Makbet jako jedyny krewny Dukana, dzielny wojownik i oddany sługa zostaje królem Szkocji. ..