TEMAT: ADWENT.

Adwent w Kościele katolickim to czterotygodniowy okres poprzedzający Boże Narodzenie. Trwa on od I nieszporów czwartej z kolei poprzedzającej Święto Bożego Narodzenia niedzieli do zmierzchu 24 grudnia. Okres ten to czas oczekiwania i duchowego przygotowania się na świętowanie narodzenia Chrystusa. Jednocześnie jest to czas znany pod nazwą narodzin Chrystusa. Na Adwent składają się cztery niedziele adwentowe. Pierwsza stanowi również początek kościelnego roku liturgicznego. Natomiast trzecia obchodzona jest radośniej. Jest ona nazywana niedzielą Gaudete. Nazwa ta pochodzi od słów antyfony na wejście: “Gaudete in Domino”, czyli “Radujcie się w Panu”. Tego dnia szaty liturgiczne mogą być - wyjątkowo - koloru różowego, a nie, jak w pozostałe niedziele Adwentu, fioletowe. Kolor fioletowy symbolizuje czas pokuty i przygotowania się do jednego z najważniejszych świąt. Okres ten nie jest czasem pokuty w takim wymiarze jak wielki post, ale posiada swoisty charakter refleksyjny. Z punktu widzenia liturgii Kościoła katolickiego Adwent można podzielić na dwa okresy: od początku Adwentu do 16 grudnia – jest to czas oczekiwania na powtórne przyjście Jezusa Chrystusa na końcu czasów i od 17 grudnia do 24 grudnia – to czas bezpośredniego przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego. Tradycją w Kościele katolickim są odprawiane w tym okresie o świcie msze, zwane roratami. Są to Msze ku czci Maryi Panny, na pamiątkę tego, że przyjęła nowinę od archanioła Gabriela, zwiastującego, iż zostanie Matką Syna Bożego. Służą również prośbie o przyjście Chrystusa. Odbywają się one najczęściej wcześnie rano lub wieczorem. Uczestnicy Rorat przynoszą ze sobą specjalne, zdobione lampiony, będące symbolem nadziei albo świece zwane „roratkami”. Świeca roratnia jest symbolem Najświętszej Marii Panny, która niesie ludziom Chrystusa – Światłość prawdziwą. Opasane są one białą lub niebieską kokardą, odsyłającą do kolorów maryjnych. Kolejnym symbolem Adwentu jest wieniec adwentowy, w formie okręgu, z gałązek choinki, na których umieszcza się 4 świece, symbolizujące 4 niedziele Adwentu. Zapala się je co niedzielę. Pierwsza świeca jest świecą pokoju, druga wiary, trzecia miłości, a czwarta nadziei. Elementy wieńca symbolizują wspólnotę oczekującą w nadziei i radości na przyjście Pana. Odliczaniu dni adwentowych służy specjalny kalendarz adwentowy. Kościół zaleca również wiernym uczestnictwo w rekolekcjach adwentowych i korzystanie z sakramentu pokuty. Teksty liturgiczne tego okresu w ciągu roku liturgicznego są nacechowane radością wynikającą z zapowiedzi przyjścia Zbawiciela i Odkupiciela. Pierwsze czytania pochodzą z Księgi proroka Izajasza i obrazują wyczekiwanie na przyjście obiecanego Zbawiciela. Sam termin „Adwent” wywodzi się z łaciny, gdzie „adventus” znaczy tyle co „przyjście”. Okres ten został ustanowiony w Kościele w IV wieku, podczas Synodu w Saragossie w 380 roku. Natomiast w V wieku biskup w Galicji polecił wiernym, by przez ten czas przez trzy dni każdego tygodnia utrzymywali post. Dopiero pod koniec VI wieku, w Rzymie ten okres zaczął być obchodzony jako czas radosnego oczekiwania na przyjście Pana.