Tematem mojej wypowiedzi będzie to, w jaki sposób Cyprian Norwid wykorzystał w wierszu “W Weronie” historię Romea i Julii. Wezmę również pod uwagę opinię Jana Zygmunta Jakubowskiego lub Teresy Kostkiewiczowej. Romantycy często inspirowali się twórczością Szekspira. Odwiedzali znane z jego dramatów miasto Weronę. Kult miłości w okresie romantyzmu ożywił zainteresowanie sławnymi parami kochanków np. Tristiana i Izoldy czy Dantego i Beatrycze. Historie tych par kochanków potwierdzały romantyczną wiarę w moc, siłę romantycznego uczucia. Pierwsza i druga zwrotka utworu Cypriana Norwida pt. “W Weronie” zawiera opis domów Kapuletich i Montekich, przyrody oraz nieba które zdaje się przyglądać domom. Dowiadujemy się, że domy są w bardzo złym stanie, a kiedyś były piękne. Trzecia zwrotka jest refleksją Cyprysów, a czwarta refleksją ludzi. Na niebie widać łagodne oko błękitu, może być ono symbolem Boskiego oka, które łagodnie spogląda na ziemie. Widok może budzić zadumę nad losem dwóch nieprzyjaznych rodów. Nadprzyrodzona siła rzuca gwiazdę ze szczytu. Cyprysy twierdzą, że spadająca gwiazda jest łzą, wyrazem współczucia dla nieszczęsnych kochanków. Łza przenika ziemię, jest im potrzebna. Natura jest ożywiona, współczująca, patrzy na świat irracjonalnie. Ludzie twierdzą, że gwiazda, to nikomu niepotrzebny meteoryt. Postrzegają świat irracjonalnie. Norwid ukazując postawę ludzi posłużył się gorzką ironią, przywołującą ich ocenę świata. Snuje refleksje nad nietrwałością i przemijalnością rzeczy materialnej. Nastrój utworu jest smutny, przygnębiający. Utwór Norwida jest nawiązaniem do powieści Szekspira pt. “Romeo i Julia”. Na placu miejskim w Weronie dochodzi do walki sług z dwóch wrogich sobie domów: Kapuletów i Montekich. Na szczęście interweniuje książę Eskalus, który pod groźbą kary śmierci rozkazuje zaprzestania ciągłego zakłócania spokoju w mieście. Kapulet planuje wydać swą córkę Julię za Parysa. Tego wieczoru wydaje bal, na którym Julia i Parys mają się poznać. O balu dowiadują się przypadkiem Romeo i Benwolio. Ma tam być obecna Rozalina, dlatego Romeo decyduje się pójść do domu Kapuleta. Na balu Romeo poznaje Julię, w której się zakochuje. Nocą Romeo zakrada się do ogrodu Kapuletów. Julia rozpacza, że waśń pomiędzy ich rodzicami jest przeszkodą dla ich miłości. Oboje są gotowi wyrzec się nazwiska, własnego rodu, byle tylko być ze sobą. Wyznają sobie miłość i postanawiają wziąć potajemnie ślub. W tym celu Romeo udaje się do ojca Laurentego, który wyraża zgodę, licząc, że związek tych dwojga pogodzi zwaśnione rody. Niestety w kolejnej awanturze mszcząc śmierć Benwolia, Romeo zabija Tybalta i zostaje wygnany z Werony. Aby być blisko ukochanej, udaje się do ojca Laurentego. Zakonnik postanawia mu pomóc, radzi wyjechać do Mantui i przeczekać złe chwile. Romeo tak czyni, w nocy jeszcze spotyka się z Julią. Zakonnik pomaga dziewczynie, daje jej płyn, który po wypiciu wywołuje letarg podobny do śmierci, a następnie układa plan: Julia zostanie pochowana, wtedy też przybędzie powiadomiony o wszystkim Romeo i zabierze ją z Werony. W przeddzień ślubu Julia wypija napój. Rankiem rodzina Kapuletów odkrywa, że dziewczyna umarła. Julia zostaje pochowana w rodzinnym grobowcu. Nic nie wiedzący o tym Romeo, do którego nie dotarł posłaniec, zabija się widząc ją martwą. Po obudzeniu się z letargu Julia przebija się sztyletem. Rody godzą się nad grobem swoich dzieci. Według Teresy Kostkiewiczowej głównym czynnikiem konstrukcyjnym wiersza pt. “W Weronie” jest motyw zaczerpnięty z tradycji literackiej. Twierdzi on, że zdarzenia ukazane w dramacie Szekspira Norwid ukazał w odmiennej perspektywie, zwracając uwagę tylko na historię Romea i Julii. Wiersz pokazuje zajścia z innej perspektywy, z pewnego dystansu, który pozwala na bardziej wnikliwe spojrzenie na historie kochanków. Inspiracją dla poety Cypriana Norwida do napisania wiersza była zapewne wycieczka Do Włoch. Zwiedzenie rzekomych domów skłóconych rodzin oraz zobaczenie grobu Romea i Julii. Owe ruiny i grobowce Szekspirowskich bohaterów stanowiły w okresie romantyzmu jedną z największych atrakcji turystycznych Włoch. Prawdopodobnie Norwid udał się w to miejsce w 1849 r.