W Dziadach cz.III Adam Mickiewicz chiał również przedstawić zróżnicowaną wizję obrazu społeczeństwa rosyjskiego, które dzieliło się na przesladowców i ofiary oraz męczęństwo narodu polskiego. Akcja utwóru rozgrywa się w latach 1823-1824, a więc w czasie prześladowań. Osobą, która jest najbardziej zaprzedana carowi i chce odzyskać jego względy jest senator Nowosilcow. Chce się przypodobać carowi poprzez łapanki na niewinnych ludziach, prowadzi śledztwo, oskarżając wszystkich wokół o spisek. Jest materialistą, człowiekiem sprzedajnym, zakłamanym, bezwzględnym i dwulicowym. „Skoro wyjdzie od Księżnej, daj jej pozwolenie widzieć syna i prowadź aż tam, w więzienie, Potem osobno zamknij- tak, na cztery klucze.” Jest pyszny, dumny, pragnie sławy i łask cara. Chcąc przypisać sobie wszelkie zasługi z śledztwa, każe zabić swojego wiernego sojusznika Doktora, który miał ważne dowody, jednocześnie ukazująć swoją obojętność na każdą śmierć. Stwarza wrażenie wrażliwego przed kobietami, zwolennicy uważają go za wspaniałego organizatora balów. Bajkow ma zamiar żenić się co roku z inną młodą dziewczyną, a Botwinko jest jednym z prześladowców wymierzających kary. „O! nieprędko on kończy, gdy się raz rozmacha. Ja zaręczam, że on go opatrzył nieszpetnie- załóżmy się, że mu wyliczył najmniej ze trzy setnie” Społeczeństwu rosyjskiemu Mickiewicz poświęcił cały ustęp, który jest widziany oczyma pielgrzyma, wczesniej Konrada zesłanego na sybir.