Poeta i poezja w romantyzmie, odgrywała kluczowa rolę. Opierała się na faktach autentycznych, gdzie rzeczywistość mieszała się z wątkami fantastycznymi. Miała ogromny wpływ na odbiorców, Wyrażała tajemniczość istnienia i natury i traktowana była jako absolut. Poezja współczesna zaś przyjęła na swoje barki opisywanie problemów współczesnego człowieka, pragnień i rozterek. Warto jednak przyjrzeć się bliżej temu, jakie zdanie o sobie mają sami twórcy obu epok. W prezentowanych poniżej fragmentach poeci sami wypowiadają się na temat własnej twórczości i swoich postaw. Pierwszy tekst, to fragment „Wielkiej improwizacji” z III części „Dziadów” Adama Mickiewicza. Pochodzi z epoki romantyzmu jest to monolog głownego bohatera do Boga. Podmiotem lirycznym jest Konrad. Utwór pisany jest stylem podniosłym. Dominuje nim duma i pycha. Personifikuje swoje pieśni, mówiąc ze są one godne tylko Boga i natury przy czym nie potrzebuje on innych słuchaczy. Zna swoją wartość nazywa siebie mistrzem, osobą która jest doskonała, ma nieograniczone możliwości opisując przy tym swój akt twórczy. Wysuwa pytanie do Boga, w którym podkresla, ze Boskie dziela nie mogą równać się z jego twórczością. Gardzi innymi poetami, uważa że nikt nie czułby takiego spełnienia jak on w danej chwili. Ukazuje przed Bogiem swoją potęge, wyraża miłość do Ojczyzny. Mówi że kocha cały naród, chce wybawic go z problemów, pragnie by jego ojczyzna budzila podziw. Przyszedł do Boga bo oczekuje od Niego podpowiedzi co ma zrobić by uszczęśliwić swój kraj. Ma moc której nie dostał od Boga, nie wziął jej z Edenu, urodził się twórcą. Chce rządzić za pomocą swoich uczuć i pragnie od Boga władzy nad duszami. Ludzi których sprzeciwią się Konradowi czeka kara, ukazuje swoją wyższość nad nimi i Stwórcą do którego ma lekceważący stosunek. Utwór pisany jest stylem podniosłym przeciwnie niż wiersz pt. „wyznanie” Czesława Miłosza, który napisany został stylem prostym potocznym. Utwór ten zaliczany jest do liryki bezpośredniej. Podmiot liryczny utożsamia się z autorem, adresatem zaś jest Bóg. Autor opisuje siebie jako zwyczajnego, prostego człowieka posiadającego przyziemne potrzeby i słabości, lubiący jedzenie, kobiety i alkohol. Ma dystans do samego siebie. Nie uważa się za osobę wyjątkową, ani proroka. Zwraca się do Boga z pokorą, niw wywyższa się w przeciwieństwie do zachowania Konrada z III części Dziadów. Mężczyzna zdaje sobie sprawę z tego, że istnieją prawdziwi poeci, którzy są doskonalsi od niego. Podmiot uważa, że jest zbyt prostym człowiekiem, aby duch tworzenia mógł w nim zamieszkać. Widzi swoje wady, zdaje sobie sprawę z tego, że jego dzieła to tylko krótka chwila, która zostanie zapomniana. Powyższe utwory porównane zostały poprzez kontrast. Konrad to zupełne zaprzeczenie bohatera wiersza „wyznanie”. Jest on tworca doskonalym, nazywa siebie mistrzem, wywyższa się ponad innych poetów, pragnie władzy nad duszami ludzkimi oraz by dać swojemu narodowi szcęscie. Przemawia przez niego duma i pycha. Podmiot liryczny w wierszu wyznanie opisany jest jako prosty, zwykly człowiek, swiadomy swoich słabości, majacy ogromny dystans do siebie,nie wywyzsza się. Kolejnym aspektem różniącym oba utwory jest stosunek do wlasnej poezji. Twórczość Konrada zostala upersonifikowana, wrodzona w niego, uznana za doskonalą, poteżna, zas bohater z wiersza czeslawa milosza uwaza iż poezja go nie wywyzsza. Ponadto zwraca się do Boga z pokora, należytym szacunkiem, wyznaje Mu swoje słabości. Konrad ma lekceważący stosunek do Boga, wywyzsza się, żada władzy. Reasumując, Wielka Improwizacja, jak i „Wyznanie” można stwierdzic, że Mickiewicz i Miłosz zrealizowali w swoich dziełach portret poety romantycznego, samotnego. Na jedyne zrozumienie poeci liczyli ze strony Boga, dlatego oba teksty zwracają się właśnie do Niego. Oba utwory przedstawiaja odmienne stosunki bohaterow do Stwórcy , swojej twórczości i siebie samego. Styl wypowiedzi rwoniez jest odmienny. Konrad posluguje się stylem podniosly, zas wypowiedzi podmiotu lirycznego w drugim utworze napisane sa prostym językiem. Różnice te wynikaja z odmienności epok, w których powstały te dzieła.