polska to nasz kochany kraj.Przemilczenie – chwyt oratorski, niezwykle rzadko pojawiający się w utworach lirycznych. Charakterystyczny dla poezji Norwida, który wykorzystywał ten środek, by zmusić odbiorcę do myślenia. Najogólniej mówiąc, przemilczenie jest wykorzystywane jako metoda zwrócenia uwagi czytelnika na sprawy, o których poeta celowo nie mówi, a które sygnalizuje poprzez specyficzne ukształtowanie warstwy językowej. Przede wszystkim poprzez stosowanie pauzy lub wielokropka w miejscu, w którym być ich nie powinno. W wersie „I – że nikt nie woła” pauza pojawia się po spójniku i w dziwaczny sposób rozbija zdanie, które poeta mógł przecież zapisać poprawnie. Jednak pauza zmusza odbiorcę do zawieszenie głosu – pojawia się moment ciszy, milczenia, który dla odbiorcy jest sygnałem myślowego dystansu podmiotu wobec następującej zaraz potem wypowiedzi. Intuicyjnie czujemy, że czegoś zabrakło, jakaś informacja została pominięta. Co ciekawe, przemilczenie – choć w utworach poetyckich trudne do zauważenia – w języku potocznym najczęściej nie sprawia nam kłopotu, jest bowiem sygnalizowane poprzez intonację.

• Lubisz Kaśkę?

• Czy ja wiem… Ona jest… taka… specyficzna…

Metryczka

Forma podawcza:

Typ liryki: liryka pośrednia, sytuacyjna

Dominanta kompozycyjna: literacka aluzja, kontrast, personifikacja

Styl: oszczędny, lapidarny,

Konteksty interpretacyjne: „Romeo i Julia” Szekspira, romantyczny kult uczucia

1 Nad Kapuletich i Montekich domem, Spłukane deszczem, poruszone gromem, Łagodne oko błękitu -