W ,,Ludziach bezdomnych”, autor przedstawił panoramę społeczeństwa pełnego kontrastów i konfliktów, a także przekrój społeczny obejmujący najważniejsze grupy. Pokazał, z jednej strony świat ludzi bogatych - inteligencję warszawską, a z drugiej – ludzi biednych, bezdomnych, pozbawionych godnych warunków do życia. Pokazał też ludzi, którzy tylko z nazwy byli bezdomni. Wiązało się to tylko z ich wewnętrznym rozdarciem, brakiem przynależności do swego środowiska i zgody „na zastany świat”. Moim zdaniem najwięcej uwagi, autor powieści poświęcił jednak sferze najbiedniejszej z której wywodził się główny bohater doktor Tomasz Judym. Żeromski w naturalistyczny sposób opisał dzielnicę warszawskiej biedoty i robotniczą nędzę widzianą oczami głównego bohatera. Ludzie zamieszkiwali przy ulicy Ciepłej i Krochmalnej, w zniszczonych, walących się ruderach, w piwnicznych suterenach, obok cuchnących rynsztoków ,,wszedł na Krochmalną. Żar słoneczny zalewał ten rynsztok w kształcie ulicy. Z wąskiej szyi między Ciepłą i placem wydzielał się fetor jak z cmentarza”.(cyt.1 str.35) Mieszkania ich trudno nazwać domami, gdyż były raczej norami przesiąkniętymi pleśnią, wilgocią, brudem. Żyjący w tych pomieszczeniach ludzie tak bardzo zajęci byli zdobywaniem środków na przetrwanie, że nie znajdowali czasu i ochoty na wzajemne kontakty uczuciowe. Przy ulicy Krochmalnej i Ciepłej mieściła się, fabryka cygar i stalownia. Robotnicy pracowali tam w niezmiernie trudnych warunkach. Brak było opieki lekarskiej i troski o robotników ze strony kapitalistów. Autor opisał ciężkie warunki pracy, brak higieny i mechaniczność przy wykonywanych czynnościach. Wielu ,,bezdomnych” nie posiadało stałej pracy, tak jak Wiktor - brat Judyma wykonywał ciężką pracę, chociaż dobrze płatną ale szkodliwą dla zdrowia. Ludzie ci pracowali cały dzień, nie mając czasu na odpoczynek i zajęcie się sobą. Warunki pracy były tak ciężkie, że niszczyły organizm i zdrowie - aby przeżyć, mieszkańcy podejmowali się różnych prac często ponad ich siły. Ukazany przez Żeromskiego świat był pełen nędzy, brudu i cierpienia, zwyrodnienia i demoralizacji. Przedstawił jego brzydotę w celu wywołania u czytelnika wstrząsu: ,,czerniała na podłodze kupa błota, która nawet w upale zachowuje właściwą jej przyjemną wilgotność Po tym gnoju pełzały dzieci okryte brudnymi łachmany i same brudne nad wyraz”.(cyt. 2 str. 36) Obraz społeczeństwa, sytuację wsi i ich nędzę, opisał Żeromski przy okazji walki doktora Judyma o osuszenie stawów w Cisach, przez które dzieci zaczęły chorować na malarię. Ukazał złe warunki mieszkalne najbiedniejszych,…