. Kierunki artystyczne- Impresjonizm - zapożyczony z malarstwa kierunek, którego twórcy usiłowali oddać chwilowy nastrój, ulotne wrażenie; malarze impresjoniści sięgali po jasne i pastelowe kolory, używali plam w miejsce kresek. Symbolizm - kierunek artystyczny, jego zwolennicy wyrażali trudne do wyrażenia uczucia i emocje przy pomocy symboli; twórcy chcieli osiągnąć zamierzony efekt u odbiorcy dzięki odwoływaniu się do sfery pozarozumowej, intuicyjnej. Naturalizm - ukształtowany w pozytywizmie kierunek, którego twórcą był pisarz francuski Emil Zola; zgodnie z jego postulatami literatura powinna być dokładnym, niemalże fotograficznym zapisem rzeczywistości; naturalista ma być przede wszystkim badaczem i naukowcem, który próbuje opisywać odwieczne mechanizmy rządzące otaczającym nas światem. Ekspresjonizm - kierunek artystyczny polegający na zestawianiu gwałtownych i kontrastowych obrazów, często pojawiała się także deformacja i makabra, twórcy chętnie prezentowali zwyrodniałe formy w stanie rozkładu; w ekspresjonistycznej poezji pojawiała się poetyka krzyku oraz obrazy sytuacji ekstremalnych i ostatecznych jak w przypadku hymnu Jana Kasprowicza “Dies irae”. Katastrofizm - skrajnie pesymistyczna postawa życiowa, która opierała się na przeświadczeniu o nieuchronnie zbliżającej się katastrofie. 2.Nurty filozoficzne Młodej Polski- Schopenhaueryzm (Artur Schopenhauer) - filozofia pesymizmu, życie jest pasmem cierpień, gdyż ludzie dążą do osiągnięcia szczęścia, ale nie udaje im się to; ludzkie życie jest pozbawione celu; zakończeniem egzystencji jest śmierć, która jednocześnie wybawia człowieka od trudów życia; można próbować przełamać poczucie bezsensu przy pomocy sztuki (daje możliwość wyciszenia i kontemplacji), nirwany (wyzbycie się wszystkich namiętności i zanurzenie w zobojętnieniu). Nietzscheanizm (Friedrich Nietzsche) - filozofia głosząca kult silnej jednostki ludzkiej, konieczność doskonalenia swego charakteru i kondycji fizycznej; według Nietzschego ludzie dzielą się na panów i niewolników; zgodnie z założeniami tej filozofii wszelkie uczucia litości i altruizmu są niepotrzebne. Bergsonizm (Henri Bergson) - to optymistyczna filozofia szczególnie bliska romantykom; według Bergsona nie można poznać świata poprzez doświadczenia, ale przede wszystkim przy pomocy intuicji; filozof wierzył też, że w każdym człowieku drzemie elan vitale - siła, która warunkuje jego stały rozwój i kieruje jego działaniami.