Odyseusz był królem Itaki, synem Leartesa i Antyklei. Podobnie, jak w większości wielkich rodów królewskich, jego rodzina wywodziła się od bogów. Odys był wysoki jak na ludzi żyjących w starożytności. Miał silnie zbudowane i muskularne ciało dzięki czemu potrafił wytrzymać nawet w ekstremalnych warunkach (m. in. podczas sztormów). Swą niepospolitą urodą przyciągał wzrok wielu kobiet, w tym także oczy Kirke i nimfy Kalipso, u których zatrzymywał się podczas swojej tułaczki. Kiedy wybuchła Woja Trojańska Odyseusz nie chciał opuszczać swojej rodziny. Jego żona, Penelopa właśnie urodziła mu syna. Mężczyzna zaczął udawać szaleńca, by uniknąć obowiązku, ale niestety, podstęp został odkryty, a Odyseusz musiał opuścić żonę oraz syna Telemacha i ruszyć bronić Grecji. Obiecywał im szybki powrót, ale nie spodziewał się ,że po drodze do domu spotka go tak wiele przeszkód. Gdy Odys wraz ze swoją załoga dotarł do Troi trwała tam już wojna. Syn Leartesa liczył na szybką wygraną, lecz wojna trwała wciąż bez końca. W 10 roku bitew Odyseusz wpadł na pomysł aby podarować Trojanom tzw. „konia trojańskiego”. Była to ogromna drewniana konstrukcja przypominająca konia. Grecy nie zrobili tego „na zgodę”. W ich koniu krył się podstęp. Wewnątrz siedziało 12 najlepszych żołnierzy na czele z królem Itaki. W nocy wyszli i otworzyli bramy miasta. Dzięki temu reszta armii weszła do środka. W ten sposób, dzięki przebiegłości i inteligencji Odyseusza Grecy wygrali wojnę. Gdy Troja padła w obozie greckim nie było nikogo, kto sposobiłby się do drogi. Odyseusz obliczył, że za 2 tygodnie powinien być już w Itace, przy żonie i synu. W realizacji jego planu przeszkodziła mu burza, która połamała maszty i poszarpała żagle. W przypadkowej przystani znaleźli schronienie, naprawili maszty i ruszyli dalej, ale los chciał ,żeby rozpętała się kolejna burza i zrzuciła ich na nieznane lądy, do kraju Lotofagów. Kilku towarzyszy Odysa zjadło tamtejsze czarodziejskie zioła i nie chcieli już wracać na pokład. Zostali zaciągnięci siłą. Statki wędrowały dalej po Morzu Sycylijskim, aż natknęły się na wspaniałą, urodzajną ziemię. Wypasały się tam ogromne gromady kóz i owiec. W kraju tym żyli cyklopi, ogromne potwory z jednym okiem na środku czoła. Najpotężniejszy z nich był Polifem, syn Posejdona. Gdy część załogi, na czele z królem Itaki weszła do jego pieczary, ten zamknął ich i codziennie zjadał kilku towarzyszy. Odyseusz pokonał olbrzyma wykłuwając mu rozgrzaną gałęzią jedyne oko. Wtedy mężczyźni wyszli z „więzienia” razem ze stadem owiec. Olbrzym zaczął wtedy modlić się do swego ojca, Posejdona i rzucił klątwę na syna Leartesa, Od tej pory zaczęła się jego tułaczka. Na wyspie Eoli został obdarowany workiem ze wszystkimi wiatrami. Gdy Odys spał jego towarzysze, ciekawi zawartości płóciennego worka otworzyli go i wypuścili całą jego zawartość, a statki zepchnęły na dalekie wody. Po tygodniu tułaczki dotarli do wygodnej przystani. Nigdzie nie było tam pól uprawnych ani pasących się stad bydła, zlecił więc Odys dwóm swym towarzyszom, aby poszli do jedynego miejsca, w którym mogli być ludzie. Niestety, mieszkał tam potężny ród Lajstrygonów. Jeden z mężczyzn został zjedzony, a drugiemu cudem udało się uciec. Następnie Odyseusz trafił na wyspę, która pozornie wydawała się bezludna ,lecz gdy część jego towarzyszy udała się głęboko w ląd okazało się, że mieszka tam czarodziejka Kirke, córka Słońca. Dała im jeść i pić, a gdy byli już nasyceni zamieniła w świnie. Jednemu z mężczyzn udało się uciec i powiedział o wszystkim Odyseuszowi. Król Itaki ruszył samotnie do zamku, by rozprawić się z Kirke. Po drodze spotkał Hermesa, od którego otrzymał ziele zabezpieczające przed czarami Kirke. Czarodziejka nakarmiła go tym samym, co jego towarzyszy, lecz gdy zauważyła, że nadal jest człowiekiem dotknęła go swoją różdżka. W tym momencie syn Leartesa skoczył na nią ze swoim mieczem a ona zaczęła błagać o litość i odczarowała jego załogę. Skruszona Kirke doradziła Odysowi, że do jego powrotu będą niezbędne podpowiedzi proroka Tezeriasza. Do mrocznej krainy Kimeryjczyków, na której mieszkał prorok, dotarł po bardzo długim czasie. Syn Leartesa dostał tam wskazówki na dalszą podróż i ruszył. Odys mijał wyspę syren, o hipnotyzującym głosie. Aby nie ulec ich czarowi bohater przywiązał się do masztu, a jego towarzysze pozatykali sobie uszy. Kolejną przeszkodą w dotarciu do celu były potwory: Skylla, która porywała ludzi z pokładu i Charybdę, która trzy razy dziennie wciągała w siebie morze. Podczas tej przeprawy Odyseusz stracił 6 członków załogi. Następnie bohater znalazł się na wyspie Heliosa. Tak głodna załoga zabiła i zjadła bydło z jego stada, zupełnie nieświadoma konsekwencji. Bóg bardzo się wtedy rozgniewał, zatopił wszystkie okręty, a jedynym ocalałym człowiekiem został Odys. Płynął używając tylko swoich rak i nóg, a po dziewięciu dniach pół nieżywego mężczyznę znalazła nimfa Kalipso. Rozkochana w Odysie karmiła go ambrozją i nektarem, dzięki czemu na długi czas zatrzymała u siebie tułacza. Po wielu latach król Itaki zaczął tęsknić za swoją ojczyzną, a najbardziej za rodziną. Często stawał przy brzegu i spoglądał na swój kraj. Chciał wrócić do żony. Jego marzenia spełniły się, gdy wyspę odwiedził Hermes. Przybył z Olimpu, by rozkazać Kalipso aby wypuściła Odyseusza. Nimfa spełniła prośbę bogów i pozwoliła mu odejść. Mężczyzna na tratwie wyruszył w dalszą podróż. Niestety, zauważył go Posejdon, który przypomniał sobie o prośbie syna. Rozpętał się huragan, który wyrzucił Odysa na wyspie Feaków. Tam mężczyzna został obdarowany przez króla darami, które przewyższały nawet zdobycze spod Troi, obiecał także, że odprawi go do domu. Statek Feaków dotarło Itaki w nocy, gdy Odyseusz jeszcze spał. Załoga pozostawiła go na brzegu, a skarby ukryli w załomach skalnych. Gdy się obudził ukazała mu się Atena, która przywróciła mężczyźnie wspomnienia z rodzinnego kraju. Powiedziała mu, że z sąsiednich wysp zjechali się książęta, którzy starają się o rękę Penelopy. Odys ruszył do swego domu przebrany za ubogiego starca. Syn Leartesa wziął do ręki łuk i pokonał wszystkich w konkurencji, która, w przeciwieństwie do zalotników, nie sprawiła mu żadnej trudności. Później wziął więcej strzał i wymordował wszystkich książąt. Od tej pory znów mógł czuć się jak król Itaki. Gdy nadszedł czas, wyruszył w kolejną podróż, z której wrócił po latach. Osiadł w domu i czekał na śmierć, która miała do niego przyjść z morza.