Wiersz pt. „Nic ładnego” został napisany przez Zbigniewa Herberta. Utwór ten opisuje pracę artysty, oraz porównuje tworzenie sztuki z kreowaniem świata. Podmiotem lirycznym w wierszu jest człowiek, który przygląda się pracy artysty. Tematem wiersza jest praca artysty, jest ona opisana w trochę ironiczny, a zarazem prawdziwy sposób. W pierwszej zwrotce- „Nic ładnego deski farba gwoździe klajster sznurek papier”- podmiot liryczny wylicza rzeczy, z których można coś zbudować, stworzyć. Te pojedyncze rzeczy nie istnieją pojedynczo, nie są pożyteczne. Znajduje się tu metaforyczne nawiązanie do stworzenia świata z Biblii. Następnie można zauważyć, że podmiot liryczny używając metafory sugeruje nam, że artysta potrafi stworzyć „coś z niczego”. Może zrobić to z odpadków „byle tylko z mądrą miną byle tylko pewną ręką”. Widownia decyduje co jest sztuką, a co jest kiczem. Trzecia i piąta zwrotka są od siebie zależne. Jak już wcześniej wspomniałam z niczego szczególnego można stworzyć „świat- na szpilkach traw haczyki kwiatów obłoki z drutu”. W wierszu występują dwa epitety- „mądrą miną” oraz „pewną ręką”. W pierwszej zwrotce znajduje się wyliczenie. Metafory możemy znaleźć w drugiej zwrotce, z nawiązaniem do Biblii, a także w trzeciej zwrotce- „las ardeński z parasola morze jońskie z atramentu”. Jeżeli trzecią zwrotkę uznaliśmy za metaforę to konieczne jest zasugerowanie, że piąta zwrotka składa się z epitetów metaforycznych np.” na szpilkach traw” czy „obłoki z drutu ciągnie wiatr”. W czwartej zwrotce możemy zaobserwować anaforę- „byle tylko”. Po analizie można stwierdzić, że artysta jest bogiem sztuki, którą tworzy. Moim zdaniem wiersz Zbigniewa Herberta pt. „Nic ładnego” wzięty ze „Stadium przedmiotu” z 1961 nakłania nas do przemyśleń na temat rozumienia sztuki, a także odróżniania kiczu od prawdziwego arcydzieła. W codziennym życiu możemy znaleźć „sztukę”, która według nas jest kiczem. Każdy ma swoją odmienną opinię.