„Pan Tadeusz” to dzieło Adama Mickiewicza powstałe w dobie romantyzmu. Utwór jest napisany 13-zgłoskowcem. Temat fragmentu dotyczy postaw wobec polskiej przyrody, które porównują do zagranicznej. Telimena, Hrabia i Tadeusz przebywają na łonie natury, rozmawiają. Hrabia próbuje namalować obraz. Bohaterowie posiadają różne zdania co do oceny ojczystej przyrody. Sprzyja jej na pewno Tadeusz, tym samym potępiając obcą naturę – „Widziałem w botanicznym wileńskim ogrodzie owe sławione drzewa rosnące na wschodzie i na południu w owej pięknej włoskiej ziemi któreź równać się nie może z drzewami naszemi.” Cały czas próbuje swoim przeciwnikom ukazać jak ciekawe są w Polsce rośliny, drzewa, kwiaty. Trwa w przekonaniu, że nasz ekosystem jest bardzo bogaty. Próbuje nawet wesprzeć swoje zdanie słowami innych, żartując z Hrabiego, że będą z niego żartować sąsiedzi. Widać, że Tadeusz jest patriotą. Ma podejście emocjonalne. Zupełnie inną opinię na ten temat mają Telimena z Hrabią. Oni uwielbiają egzotyczną przyrodę. Uważają, że tytułowy bohater nie potrafi docenić tego co naprawdę jest piękne ponieważ ogranicza go miłość do ojczyzny. Mają do niego ironiczne podejście. Szydzą z niego. Bohaterowie mają odmienne poglądy co do polskiej przyrody – Tadeusz ją uwielbia, Hrabia i Telimena ją negują. Wynika to z wychowania i doświadczenia życiowego. Każdy patriota będzie doceniał swoją ojczyznę, natomiast kosmopolici, którzy dużo czasu spędzili za granicą podążają fascynacjami cudzoziemskimi.