Stanisław Ignacy Witkiewicz , pseudonim Witkac, jest jednym z najwybitniejszych polskich pisarzy dwudziestolecia międzywojennego. Witkacy urodził się 24 lutego 1885 roku w Warszawie. Jego rodzicami byli Stanisław Witkiewicz oraz Maria z Pierzkiewiczów, natomiast rodzicami chrzestnymi byli uznawana za wielką aktorkę Helena Modrzejewska oraz sławny skrzypek i bajarz ludowy- góral Sabała. Taki wybór rodziców chrzestnych dla małego Stasia, był dokładnie przemyślany przez ojca, tak samo jak jego edukacja. Ignacy nie uczęszczał na co dzień do szkoły, lecz był nauczany indywidualnie przez starannie dobranych nauczycieli nie tylko z całej Polski ale także Europy. Miało to rozwijać zainteresowanie chłopca, który w wieku 8 lat napisał pierwszy dramat, który ujawnił jego talent literacki. Warto też dodać, że dramat ten nie został napisany językiem, jakim na dzień posługiwały się dzieci w tym wieku. Język jakim napisany był dramat, był językiem patetycznym oraz wyszukanym. Jedyny raz, kiedy młody Witkiewicz odwiedził szkołę był czas pisania matury. Swój temat: „Zanalizuj i ukaż zależność między twórczością Witkacego a jego biografią. Odwołąj się do wybranych dzieł literackich tego twórcy.” postaram się zrealizować na przykładzie „Szewców”,”….”,”…..” . Wszystkie dzieła są oczywiście autorstwa Stanisław Ignacego Witkiewicza. Witkacy jest autorem teorii czystej formy. Uważał on, że podstawową rolą dramatu jest wywołanie u odbiorcy uczucia katharsis, czyli wzbudzenia uczuć, litości, trwogi, aby przez to następnie oczyścić umysł z tych doznań. Jak sam Witkac określa, tragedia ma wzbudzić „,metamorficzny dreszcze emocji” Stanisław uważał, że jedynie w antyku tragedia spełniała swoją rolę, czyli budziła w czytelniku poczucie katharsis. Pisarz dwudziestolecia międzywojennego stara się przestawić swoją Teorię Czystej Formy oraz powrót do pierwotnej formy dramatu w „Szewcach”. Pierwotna forma dramatu pochodzi z antyku z tradycji ludowej. Dramat powstał od pieśni śpiewanej podczas święta Wielkich Dionizji- dytyramby. Autor, który jest przeciwnikiem realizmu w swoim dramacie „Szewcy” łamie ten realizm. Główni bohaterowie szewcy są na co dzień znani jaki osoby wulgarne, agresywne prymitywne , niekształcone na co wskazują takie związki frazeologiczne jak: „kląć jak szewc”, „szewski poniedziałek”, „pić jak szewc”. Sajetan, bohater dramatu, jest zupełnie niezgodny z takim prawdopodobieństwem psychologicznym jak są postrzegani szewcy w życiu codziennym. Jest on osobą, która posługuje się językiem gwarowym, jak i naukowym pochodzącym ze środowiska medycznego, antropologicznego czy też literackiego, a także używając sentencji łacińskich. Poprzez groteskowe pokazanie zestawienia prostego człowieka z językiem jakim się posługuje, Witkacy pokazuje złamanie realizmu w dramacie. Zdanie na temat swojej teorii czystej formy wyraża Witkacy w piśmie estetycznym „nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia.”. Stworzył on teorię oparta na przekonaniu o metafizycznej naturze człowieka, uważał, że chwile tworzenia są zbliżeniem do Absolutu, przeżywaniem Tajemnicy Istnienia. Jego poglądy stały się popularne dopiero po zakończeniu pierwszej wojny światowej. Ignacy Witkiewicz był jednocześnie filozofem i publicystą. Tworzył teorię aby lepiej rozumieć sztukę, ale również by zniszczyć znienawidzony przez siebie kierunek- realizm. Witkacy walczy w tej książce o sprawiedliwą ocenę nowej sztuki, jednocześnie nad nią rozpaczał. Mimo, że był świadkiem jej początku widział już jej koniec. Sam Witkacy mówi, że czasu wielkiej sztuki i wielkich ludzi skończyły się wraz z renesansem, a błędem jest odsunięcie na dalszy plan religijnego przezywania świata, bo na to miejsce weszło błędne przekonanie ze istotą sztuki jest naśladowanie natury. Swój stosunek do różnego rodzaju używek pokazuje Witkacy w dziele „Narkotyki”. Autor wyraźnie w przedmowie mówi, że jest uzależniony od palenia papierosów. Przyznaje się, że w momencie pisania tego dzieła minęło 28 lat jak zmaga się z uzależnieniem nikotynowym. W rozdziale „Nikotyna” Witkacy zarówno opisuje i podpowiada jak walczyć ze słabością wielu ludzi jakim jest nikotynizm. Wyraża on skruchę, że w ogóle zaczął palić papierosy. Pokazuje swoją świadomość jak bardzo ciężko jest pozbyć się tego nałogu oraz żal, że niszczy swoje zdrowie. Wyraża on tu również, że palenie pierwszych papierosów przypada na czas „pierwszych miłości”, która nazywa mniej lub więcej uświadomione przeżycia metafizyczne”. Uważa on, że palenie papierosów to największy błąd popełniony w życiu co widać na przykładzie cytatu: „Ale nade wszystko nie zdaje sobie sprawy taki lekkomyślnik, że każde poddanie się zabójczej dialektyce narkotyku zacieśnia mu pętlę na szyi, utrudniając wybrnięcie z matni, w którą często przez snobizm, tanie szukanie nowych wrażeń i całkiem prostą głupotę nierozważnie popadł. „ Widać, że żałuje tego, ponieważ sam na początku pisze, ze chce się tego „problemu” wyzbyć. Stanisław Ignacy Witkiewicz w swojej twórczości ukazywał swój pogląd na tworzenie dramatu czyli wprowadził teorię czystej formy, która mówi o tym, że dramat powinien być sztuką odpolitycznioną, wyzwolona spod rygorów realizmu oraz bohaterowie powinni być kreowani w szczególny sposób np. groteskowo tak jak Sajetan z „Szewców”. Ukazuje on teorię swojej filozofii mówiącą o tym, że malarstwo to przeżywanie Tworzenia Istnienia. A także opowiada o swoich przeżyciach osobistych, np. takich jak walka z nałogiem nikotynowym.