Ważną postacią dla Polskiego Panteonu powinien być Józef Piłsudski. Był idealnym dowódcą, wybitnym strategiem i politykiem a przede wszystkim wizjonerem. Przez swych zwolenników był on uważany za jedyną osobę w Polsce, która jest w stanie wyprowadzić Polskę z kryzysu politycznego i gospodarczego. Był polskim działaczem socjalistycznym i niepodległościowym, naczelnym wodzem Armii Polskiej od 11 listopada 1918, pierwszy marszałek Polski, dwukrotny premier Polski, był twórcą tzw. rządów sanacyjnych w Rzeczypospolitej wprowadzonych w 1926 po przewrocie majowym, współzałożyciel PPS i szef Wydziału Bojowego PPS (OB PPS). Doprowadził do odzyskania niepodległości Polski oraz wygranej wojny polsko-bolszewickiej. Natomiast osobą, która nie powinna się znajdować w Polskim Panteonie bohaterów jest Roman Dmowski. Był polskim politykiem, publicystą politycznym, Ministrem Spraw Zagranicznych oraz posłem w Sejmie Ustawodawczym RP oraz II i III Dumy. Roman Dmowski był głównym ideologiem nacjonalizmu. Polski działacz niepodległościowy, postulujący w pierwszym etapie zjednoczenie wszystkich ziem polskich i uzyskanie autonomii w ramach Imperium Rosyjskiego, a później odzyskanie niepodległości w oparciu o sojusz z Rosją i ententą, zaś w opozycji do państw centralnych (w szczególności Niemiec). Związany z ruchem neoslawistycznym. Delegat Polski na konferencję paryską w 1919 i sygnatariusz traktatu pokojowego w Wersalu. Zagorzały przeciwnik polityczny Józefa Piłsudskiego i jego planów rozszerzenia granic II RP zbyt daleko na wschód od linii Curzona poprzez stworzenie państwa federacyjnego – wizji wielowyznaniowej i wielonarodowościowej Polski, twórca inkorporacyjnej koncepcji państwa narodowego, zakładającej polonizację ludności niepolskiej za tą linią.