„Chłopi” Władysława Reymonta to powieśc opisująca losy chłopów mieszkających na polskiej wsi na początku XX wieku. Pisarz ukazuje czytelnikowi całe społeczeństwo, bogatych i biednych, tych znajdujących się na czubku hierarchii społecznej i tych będących na samym dole. Chłopi widzą świat przez pryzmat własnej wsi. Wieś stanowi dla nich swoisty mikrokosmos, jest zamkniętym światem, który rządzi się własnymi prawami. O prawie i moralności nie rzadko decydują osoby stojące na szczycie hierarchii społecznej, jednak one również muszą dostosować się do zasad praktykowanych przez biedniejszych chłopów. Tradycja i wierzenia chłopów sa przkazywane z pokolenia na pokolenie. To one wyznaczają dni święta jak i radości, pokazują schematy zachowań, które są uważane za pozytywne oraz inne, społecznie negowane. Tradycja narzuca pewien sposób życia oraz wyznacza wyznawane przez chłopów zasady etyczne. Natura wywierała bardzo duży wpływ na punkt widzenia świata przez chłopów. To rytm przyrody wyznaczał chłopom czas pracy i czas odpoczynku. Od natury zależało, czy chłopów czeka rok bogaty czy biedny - jeżeli pola nie obrodziły, chłopi wiedzieli, że czaka ich cięzki okres- głód. Zależność dobrobytu od natury sprawił, że chłopi patrzyli na przyrodę i jej dary z określonym respektem i szacunkiem. Najbardziej wymownym przykładem jest tutaj miłość do ziemi, która była uważana za największą wartość i którą chłopi darzyli najwyższą miłością. Spojrzenie chłopów na świat było zależne od 3 rzezcy: przyrody, tradycji oraz nastrojów panujących w ich wsi. Przenikanie się tych trzech elementów zrodziło określoną mentalność, którą z detalami opisał Reymont w swoim dziele.