Apokalipsa to opis szczególnego proroctwa, dotyczącego tego, co ma się wydarzyć w dniach ostatecznych. Proroctwo to jest przekazywane przez Boga wybranemu prorokowi. Samo słowo wywodzi się z języka greckiego i oznacza objawienie. Apokalipsy powstawały w literaturze od dawna, a pierwszą znana na skalę masową była biblijna Apokalipsa wg św. Jana. Od II wieku zaczęły one powstawać na skalę masową, zarówno chrześcijaństwie, jak i judaizmie. Jej popularność trwa do czasów dzisiejszych i nie słabnie. Motywy proroctwa, wizje końca świata, dni ostatecznych można było wykorzystać w różnych okresach istnienia świata i nadać im różne funkcje. Apokalipsa zaczęła więc w literaturze funkcjonować jako gatunek, którego celem jest pokazanie i opisanie tego, co nastąpi, gdy Chrystus ponownie przyjdzie na świat. Sztuka zaś, zwłaszcza malarstwo starały się zobrazować to, czego człowiek nie mógł pojąć i zobaczyć na własne oczy. Pewnie wielu zada sobie pytanie, skąd taka popularność Apokalipsy w literaturze i sztuce. Od zawsze bowiem ludzi fascynowało to, czego nie można pojąć, zobaczyć, a przede wszystkim to, co ma ich niedługo spotkać. Taką rzeczą był właśnie sąd ostateczny, który miał towarzyszyć dniom ostatecznym. Z jednej strony więc Apokalipsa wzbudzała ciekawość, a z drugiej lęk, bo jej przedstawienia czasem były naprawdę bardzo groźne. Obrazy ludzi strącanych do piekła, rozpaczających, ważenia się dusz i walki o nie, między aniołem a szatanem. Do tego dochodziły jeszcze przeraźliwe wizje płonącej i rozstępujące się ziemi, wylewających oceanów, ciemności i wszechobecnych gromów. To wszystko silnie działało na wyobraźnię człowieka, a przede wszystkim mogło być czynnikiem, który skłoniłby go do zmiany swojego zachowania. Człowiek obawiał się sądu ostatecznego i chciał uniknąć najgorszego. Warto zauważyć, że w literaturze nie pojawiały się tylko obrazy Apokalipsy wziętej z Biblii. Pojawia się ona w nieco innym znaczeniu i kontekście u poetów II awangardy, w których poezji dominują nastroje smutku, napięcia, niepokoju, lęku, katastrofizmu, które przywołują od razu na myśl koniec świata i zapowiadają II wojnę światową. Warto zauważyć, że apokalipsa funkcjonuje także w odniesieniu do poezji apokalipsy spełnionej, czyli takiej, która była spełnieniem katastroficznych wizji, oznaczała całkowitą zagładę świata i wszelkich wartości. W swojej prezentacji będę chciała pokazać kilka dzieł przedstawiających Apokalipsę, jej grozę oraz skutki. Jej teza brzmi: Apokalipsa – obrazem śmierci, rozpaczy i skutkiem wyroków Bożych.