Jednak wieś można przedstawić również jako miejsce posiadające swój specyficzny klimat tworzony przez tradycje i obyczaje. Taki punkt widzenia wsi również stał się podstawą stworzenia wielu utworów. Wspaniałym przykładem na to jest dzieło, pochodzące z epoki Młodej Polski, napisane przez Władysława Stanisława Reymonta – „Chłopi”. Ta epopeja chłopska przedstawia nie tylko panoramę wsi, ale również szereg obyczajów chłopskich. Na wsi majątek jest dziedziczny, ojciec przekazuje synowi całą swoja wiedzę na temat uprawy zboża i hodowli zwierząt tak, aby ten mógł kontynuować jego pracę. Wiejskie dziewczyny, które wychodzą za mąż otrzymują posag w postaci ziemi, pieniędzy lub innych dóbr materialnych. Święta i uroczystości odbywają się przy suto zastawionym stole. Na wsi panuje swoisty podział klasowy. Przynależność do danej klasy zależała od ilości posiadanych morgów ziemi. Najbogatsi gospodarze podczas niedzielnych nabożeństw siadali zawsze najbliżej ołtarza. Reymont opisuje również wydarzenia takie jak targi, odpusty, jarmarki, święcenie pól, weselne oczepiny. Kolejnym utworem, o którym należy wspomnieć mówiąc o obyczajach są „Dziady” Adama Mickiewicza. Obyczaje i tradycje wiejskie opisane są w drugiej części tego wspaniałego dzieła. Autor ukazuje kult zmarłych i związane z nim obrzędy. Według ludowych wierzeń modlitwy i pieśni miały na celu osiągnięcie spokoju przez zbłąkane dusze zmarłych. Obrzędy te odbywały się w niezwykłej atmosferze, wieczorem, w ciemnej, zamkniętej kaplicy cmentarnej, przepełnionej zapachem kadzidła. W takich warunkach ludzie starali się nawiązać kontakt z duszami zmarłych, zadawali im pytania o ich potrzeby i starali się pomóc im w osiągnięciu wiecznego spokoju. Wiejskie tradycje stały się także motywem „Wesela” Stanisława Wyspiańskiego. W epoce Młodej Polskie, w której został napisany ten utwór, obserwujemy zjawisko chłopomanii. Inteligenci interesują się życiem na wsi. Wieś inspirowała ich do tworzenia zarówno w dziedzinie literatury, jak i sztuki. Wyspiański, również zainspirowany życiem na wsi, w swoim dziele ukazał obraz wiejskiego wesela. Panna Młoda ubrana w barwny strój, kolorowy wianek z kwiatów na głowie, mimo niewygody zakładała na stopy, w dniu wesela, pantofle. W ten sposób kultywuje tradycję. Częścią tradycji są również stoły weselne uginające się od różnorodnych potraw i napojów alkoholowych. Na weselu nie brak głośnych śpiewów i skocznych tańców.