moc nie jest przy tym postrzegana jako działalność antyspołeczna, lecz przeciwnie jako zachowanie zwiększające i zabezpieczające społeczną spójność. Badania stosunku Palestyńczyków do terroryzmu, w tym również samobójczego, wskazują na to, że siła i zakres owego wsparcia są uzależnione w znacznej mierze od odczuwanej przez tę społeczność intensywności zagrożenia ze strony Izraelczyków i Izraela i wahały się w zależności od losów procesu pokojowego. Badania dotyczące poziomu poparcia ataków samobójczych wśród Palestyńczyków wykazały także, iż generalnie wsparcie to jest wprost proporcjonalne do poziomu wykształcenia oraz odwrotnie proporcjonalne do wieku. Warto w tym miejscu zauważyć, że w populacjach, w których wyłania się terroryzm samobójczy, można często odnotować wysoki udział dzieci i młodzieży .Badania z ostatnich lat wykazują, że po pierwsze, gwałtownie wzrosła liczba zamachów i kampanii terroryzmu samobójczego. Po drugie, widoczna stała się ogromna przewaga ilościowa stosujących ten typ terroryzmu grup religijnych (konkretnie islamskich) nad grupami świeckimi. Ponad 80% wszystkich zamachów samobójczych wydarzyło się po atakach z 11 września – z 35 stosujących je grup aż 31 było religijnymi grupami islamskimi . Zdaniem Scotta Atrana, szerokim celem i kontekstem społecznym ataków samobójczych może być pragnienie zwiększenia poparcia grupy referencyjnej przez struktury organizujące takie zamachy. Na przykład ataki Hamasu doprowadziły do ponownej okupacji terytoriów palestyńskich przez Izrael w czasie drugiej intifady (a nie do wycofania się),jednak Hamas uzyskał dzięki nim zwiększone poparcie, przydatne w kontekście rywalizacji wewnętrznej z Fatahem. Na podobnej zasadzie ataki z 11 września doprowadziły do zwiększonej, a nie zmniejszonej skali okupacji terytoriów islamskich .Na zakończenie…