„Zbrodnia i kara” to powieść polifoniczna autorstwa Fiodora Dostojewskiego. Autor zwraca szczególną uwagę czytelnika na wnętrze bohatera, jego przeżycia i refleksje w zakresie egzystencjalnym. Ponadto duży nacisk kładzie na wartości, które decydują o sensie życia występujących postaci. W utworze Głównym bohaterem jest młody Rosjanin, Rodion Raskolnikow. Głównym celem jego przybycia do Petersburga są studia prawnicze, które jednak musi przerwać z powodu trudnej sytuacji materialnej. Warunki w których żyje oraz szary, niezbyt optymistyczny obraz Petersburga wpływają na stan psychiczny bohatera. Młodzieniec nie godzi się na niesprawiedliwość otaczającego świata. Nie może ze spokojem patrzeć na społeczną degrengoladę Petersburga. W jego głowie pojawia się myśl-zaczyna coraz poważniej myśleć o zabójstwie. Mężczyzna obmyśla plan i w końcu jego ofiarą pada lichwiarka, która żeruje na studentach i bogaci się ich kosztem– Alona Iwanowa, ale też jej siostra Lizawieta. Po dokonaniu morderstwa nie może normalnie funkcjonować, drączą go wyrzuty sumienia, nie potrafi normalnie rozmawiać z bliskimi mu osobami. W artykule „O zbrodnii” Raskolnikow dzieli społeczeństwo na dwie grupy- ludzi „zwykłych” oraz tych, którzy są ponadprzeciętni i niezwykli. Uważa, iż jednostki wybitne mają prawo do usuwania przeszkód. Są bowiem stworzone do celów wyższych, a więc wszyscy pozostali powinni się im przyporządkować. Należy zaznaczyć, iż młodzieniec ewidentnie się z nimi utożsamia, podkreśla swoją przynależność do klasy wybitnej. W jego życiu pojawia się Sonia, córka Marmieładowa. Dziewczyna, mimo iż w życiu kieruję się wysokimi ideałami, również żyje w grzechu. Jej czyny motywowane są trudną sytuacją materialną w domu, brak środków zmusza ją do prostytucji. Ma z tego powodu wyrzuty sumienia. Wsparcia i sił dodają jej wiara i miłość. To właśnie Sonia przychodzi Rodionowi z pomocą. Wyznawane przez nią zasady,a także jej wartości moralne ratują bohatera od całkowitego upadku. Sonia staje się dla Raskolnikowa drogowskazem, który wskazuje mu najwłaściwszą drogę do oczyszczenia.. Dzięki wspólnemu czytaniu Ewangelii, bohater wraca na drogę Boga. Przybliża się do Niego i ufa mu, przez co staje się lepszym człowiekiem.
Przedstawiony fragment ukazuje rozmowę bohaterów powieści- Raskolnikowa i Soni. Rodion zwierza się dziewczynie ze swoich przemyśleń na temat zbrodnii. Nie daje jej dojść do głosu. Uważa iż, czekanie na to, że ludzie zmądrzeją jest tylko stratą czasu.W końcu wyjawia jej sekret. Mówi o popełnionej zbrodni, o motywach które poprowadziły go do tego czynu. Uświadamia sobie, że zabijając starą lichwiarkę nie zależało mu na polepszeniu warunków innych, lecz dokonał tej zbrodni dla siebie. Był to eksperyment, który miał sprawdzić czy Rodion faktycznie może uważać się za przedstawiciela grupy „lepszych”. Okazało się, że nie. Młodzieniec przerał, jego pycha i racje rozumu doprowadziły go do destrukcji. Można zauważyć, że Rodion próbuje się usprawiedliwiać nie tylko przed Sonią, ale przede wszystkim przed samym sobą. Raskolnikow błądzi, nie potrafi odnaleźć właściwych ideałów. Zapomina, że życie ludzkie jest wartością nadrzędną. Żadne argumenty nie są w stanie wytłumaczyć zbrodniarza, dla tego czynu nie ma usprawiedliwienia. Każdy ma takie samo prawo do życia i tylko Bóg może decydować o tym, kiedy nadejdzie koniec bytowania jednostki. Polifonia, którą stosuje autor, ułatwia nam zrozumienie postawy Raskolnikowa. Dostojewski przybliża nam przeżycia i refleksje bohatera. Poprzez ten zabieg autor skłania czytelnika do własnych przemyśleń i wniosków. Odbiorca może sam zdecydować i wybrać jakie wartości decydują o sensie ludzkiego życia. Z powieści Dostojewskiego możemy wywnioskować, iż najważniejsze są miłość do drugiego człowieka oraz wiara w Boga. To właśnie te ideały powinny być dla ludzi wskazówką, którą drogę wybrać w życiu.