Wypracowania
Kultura Rzymska
Początki architektury, sztuki, malarstwa czy rzeźbiarstwa rzymskiego kształtowały się pod wpływem Etrusków oraz kultury hellenistycznej. Kultury te wywarły duży wpływ także na religie, obrządki i instytucje państwowe. W II w. p.n.e. powstały pierwsze rzymskie dzieła historyczne. Początkowo pisano je w języku greckim, który z czasem zastąpiono łaciną. Najwybitniejszym dziejopisem czasów republiki był Tytus Liwiusz. Jego dzieło pt.: Od założenia miasta, nad którym pracował ponad 40 lat, objęło 142 księgi, z których do naszych czasów zachowała się tylko niewielka część.
Wiadomości ogólne Barok
Ramy czasowe Dla baroku nie można wyznaczyć dokładnych dat początkowej i końcowej. Należy traktować je jako umowne. Dzieje się tak, ponieważ krańcami epoki nie są pojedyncze wydarzenia, a trwające w czasie zjawiska. Barok nastąpił po zwątpieniu przez ludzi w ideały, które przyświecały renesansowi. Nastąpiło zaniepokojenie i utrata wiary w możliwości człowieka. Przyczyniły się do tego zarówno rozbicie chrześcijaństwa na kilka odłamów, sytuacja polityczna (zwłaszcza wojny), jak i wynalazki naukowe, które zmieniały sposób patrzenia na świat (mikroskop i teleskop).
ANTYK, BIBLIA, KROL EDYP, ILIADA
MIT – to narracyjna opowieść wyrażająca i organizująca wierzenia danej społeczności. Mity zawierają wiadomości o początkach istnienia człowieka, a także wyjaśnienia, po co stworzono świat i kto go stworzył. RODZAJE: Teogoniczne – o powstaniu i naturze bogów. Np. mit o narodzinach Afrodyty, mit o narodzinach Ateny, która wyskoczyła z rozbitej głowy Zeusa. Kosmogoniczne – o powstaniu i początkach wiata. Np. podanie o narodzinach świata ,,Na początku był chaos.. „ Antropogeniczne – traktujące o powstaniu człowieka.
Obraz ziemiańskiej rodziny w "Ferdydurke" - Rozprawka
Utwór „Ferdydurke” to pozycja z kanonu literatury absurdalnej. Sam tytuł jest na to dowodem, gdyż wydaje się być zlepkiem losowo wybranych sylab. Jednakże książka traktuje o tematach podniosłych: nieuniknionych rolach społecznych nadawanych każdemu człowiekowi oraz niemożności wyrażenia własnego wnętrza, duszy, co zresztą wynika z pierwszego zagadnienia. Przytoczona scena odbywa się po ucieczce narratora i Miętusa ze szkoły, z miasta. Ten pierwszy chce uciec od udziecinniania, przyjęcia narzuconej roli społecznej – co, po cofnięciu się Józia w przeszłość, stara się na nim wyegzekwować Pimko; drugi natomiast poszukuje „parobka”, czyli osoby uosabiającej jego ideały, prostej, nieskażonej przez szkołę.
Mit o prometeuszu a obraz Gustave Moreau
W micie opisany jest Prometeusz w świetle, zaś na obrazie pokazany jest w zimnych kolorach. Jego twarz jest spokojna i opanowana, a w micie krzyczał i był zaniepokojony. Podobieństwa w tych dwóch dziełach to to, iż występują w tych samych miejscach, oraz sępy, które wyjadają Prometeuszowo wątrobę, wszystko pozostałe to różnice, pomiędzy obrazem a mitem.
Plan wydarzeń "Króla Edypa".
Przybycie do pałacu Kapłana. Niepokój Edypa o sytuację w mieście. Prośba Kapłana w imieniu ludu Teb o uratowanie. Wysłanie do pityjskiej wyroczni Kreona by dowiedzieć się jak uratować ludność. Powrót Kreona z wiadomością, ze wszystkie nieszczęścia opuszcza miasto zostanie pomszczona śmierć poprzedniego władcy. Obietnica Edypa o odnalezieniu mordercy. Wezwanie do pałacu wróżbitę by ten opowiedział w szczegółach przebieg dawnej zbrodni. Ociąganie się z udzieleniem odpowiedzi Tyrezjasza (wróżbity). Zarzucenie oszustwa i spisku starcowi przez króla.
Na podstawie "Konrada Wallenroda" i innych poznanych utworów oceń, czy rola poezji i poety jest rzeczywiście tak ważna i znacząca, jak to pokazał Adam Mickiewicz.
W romantyzmie wartość poezji i poety zaczęła być bardziej doceniana, głównie przez filozofów tego okresu. Oni właśnie zajmowali się przede wszystkim znaczeniem artysty, a akt twórczy porównywali z boskim cudem. Sztukę uważali za drogę do poznania rzeczywistości przez próbę dotarcia do ducha świata, a historię za rozwijające się wcielenie bytu, który odwzorowuje się w życiu narodów. Na podstawie rozważań romantyków możemy stwierdzić, że poeta jest geniuszem wybranym przez Boga, ale jednak samotnym i wyobcowanym.
Klasyfikacja bezpieczenstwa narodwego
Bezpieczeństwo jest pojęciem coraz częściej stosowanym w życiu codziennym, w nauce, oraz organizacji i funkcjonowaniu społeczeństwa i państwa. Wraz z rozwojem cywilizacji ewoulowało od prostych form bezpieczeństwa indywidualnego, rodowego do współczesnych systemów bezpieczeństwa narodowego i międzynarodowego. Od wieków w sprawach bezpieczeństwa dominuje siłą fizyczna. Obecna fala rewolucji radykalnie zmieniła tę sytuację. Coraz większego znaczenia nabierają czynniki poza materialne, takie jak wiedza i informacja. Bezpieczeństwo w znaczeniu ogólnospołecznym obejmuje zabezpieczenie takich potrzeb jak: istnienie, przetrwanie, pewność, stabilność, tożsamość, niezależność, ochrona, poziom i jakość życia .
Obraz polskiego Sarmaty w "Pamiętnikach" J.Ch. Paska
Sarmatyzm był zjawiskiem występującym jedynie w Polsce i cechującym szlachtę Rzeczypospolitej między XVI i XVII wiekiem. Jest to ideologia, obyczajowość oraz kultura duchowa i umysłowa polskiej szlachty. Przedstawiciele tego stanu wierzyli, że wywodzą się ze starożytnego legendarnego rodu Sarmatów mieszkającego nad Wołgą w pierwszym tysiącleciu przed naszą erą. Uważali oni że są spadkobiercami rycerzy- ziemian i przez to zajmują specjalne miejsce w dziejach Rzeczpospolitej. Na samym początku pojęcie sarmatyzmu miało zabarwienie pozytywne.
Porównaj obraz miłości w utworach Safony i Anakreonta
W utworach Safony jest mowa o miłości i tęsknocie do chłopca. Miłość porównywana jest do “strona nie do zwalczenia” oraz jest mowa o jej przeciwstawności “słodki i gorzki zarazem”. W utworach Anakreonta miłość przedstawiana jest w sposób żartobliwy z systansem, jako gra, zabawa, sportowe współzawodnictwo.