Szukaj

Wypracowania

• Ocena harpagona

  Moim zdaniem Harpagon to człowiek bardzo pazerny,opętany manią gromadzenia pieniędzy i złota. Prawdziwy chciwiec, krętacz i awanturnik. W osiągnięciu własnego celu był pozbawiony serca, nie miał żadnych skrupułów. Dla niego nie istniało słowo “dać”. Dla wybranki swego serca był miły, grzeczny i uprzejmy do czasu gdy w gre nie wchodziły pieniądze. Jego skąpstwo odbijało się na jego życiu codziennym. Był bezwzględny i nieuczuciowy w stosunku do swoich dzieci, potwierdza to przykład kiedy dowiedział się o tym, że jego syn Kleant zarabia w kasynie i nie przejął się tym zbytnio tylko powiedział, że robi nie dobrze bo powinien odkładać pieniądze na procent.

• Wychowanie przed i pod 1945, oraz współczesne.

  Współczesne przysposobienie obronne młodzieży, w tym młodzieży studenckiej, jest kontynuacją procesu edukacji rozpoczętego kilka wieków temu przez naszych przodków, którzy wierzyli, iż dobrze wychowane i przygotowane „ku przyszłości” młode pokolenie nie tylko zachowa dziedzictwo przeszłych pokoleń, ale jeszcze je pomnoży. Dlatego kształcenie młodzieży zawsze uważano za jeden z priorytetowych celów działania państwa. W razie jego braku, społeczeństwo we własnym zakresie podejmowało trud edukacji dzieci i młodzieży. Szczególny nacisk kładziono na wychowanie patriotyczne, obywatelskie i obronne, słusznie zakładając, iż rozbudzony patriotyzm, zainteresowanie sprawami publicznymi i zaangażowanie w walkę o odzyskanie niepodległości przyniesie efekt w postaci własnego suwerennego państwa.

• Partie polityczne

  Pod koniec XIX wieku na ziemiach polskich funkcjonować zaczęły nowoczesne partie polityczne, formowane na wzór działających w Europie Zachodniej. Najlepsze warunki do zakładania partii politycznych były w zaborze austriackim ze względu na prawa narodowe, jakimi dysponowali tam Polacy. Ze względu na rolniczy głównie charakter Galicji pierwsze partie, jakie powstawały na tym terenie, gromadziły chłopów. Już w 1875 roku ks. Stanisław Stojałowski zaczął wydawać pisma „Wieniec” i „Pszczółka”, poruszając obok spraw społecznych (walka z alkoholizmem) i zawodowych (doradztwo rolnicze) także problemy polityczne.

• Zima - radość czy smutek?

  Zima to radość, zbliżających sie ferii, zimowego podmuchu wiatru i spadającego śniegu. Ale czy dla wszystkich zima to radość? Czy może jednak smutek z nadchodzącego zimna i wiecznego strachu jutra? Ja przekonałam się, że zima to nie zawsze szczęście. Zaczęło sie od tego, że wyszłam z moim psem Filusiem na spacer. Zanosiło sie na duże opady śniegu. Mielismy już wracać do domu, kiedy nagle Filuś zaczął dziwnie się zachowywać. Chodził od miejsca do miejsca, aż w końcu bez zastanowienia pobiegł w głąb lasu.

• Charakterystyka zbiorowości chłopskiej na podstawie Chłopów W.S Reymonta.

  Struktura spoleczna na wsi: a)chłopi bogaci: Boryna,Wójt,Młynarz b)chłopi średniozamożni:Dominikowa, kowal c)chłopi biedni: Bylica,Kłębowie: Szymek i Nastka d)najbiedniejsi komornicy :Agata i Jagustynka e)parobcy: Kuba,Witek,Piotr KOMORNICY,PAROBCY SĄ POZBAWIENI ZIEM POZA CHŁOPSTWEM DO STRUKTURY WSI. ZALICZAMY INSTYTUCJE TAKIE JAK PLEBANIA,KARCZMA,DWÓE,URZĄD GMINY. Stosunki społeczne między poszczególnymi grupami chłopskimi: a) stosunki rodzinne istniały w ramach jednej rodziny wiażą się z podziałem pokoleniowym. Wymienic tu możemy: Antek a Maciej Boryna, Stary Bylica a Weronika, Agata a Kłębowie, Dominikowa a Szymek.

• Analiza "Klaskaniem mając obrzętkłe prawice" Cyprian Norwid

  W wierszu “Klaskaniem mając obrzękłe prawice” Cyprian Norwid pisze o sobie i o swoich odczuciach dotyczacych otaczającego go świata. Mówi, że w ojczyźnie jest nudno, laurowo i ciemno, bo są to czasy terroru, niewoli i niepewności. Norwit mówi o sobie, że jest samotny, nie naśladuje wielkich wieszczów (Adama Mickiewicza,Zygmunta Krasińskiego i Juliusza Słowackiego) i nie idzię tą samą drogą. Wędrując widzi ludzi zapatrzonych w przeszłość i tam szukających wartości, kobiety - sztuczne i fałszywe jak posągi, wierne salonowym konwenansom, czas „przesytu i Niedzieli” - czyli bierności i lenistwa.

• Inny świat

  W tamtych czasach Marek był gońcem w szpitalu. Stawał przy bramie, prowadzącej na Umschlagplatz i wyprowadzał chorych. Zawsze stał z tej samej strony, bojąc się, że zostanie zabrany razem z tłumem. Wybierano tych, których należało ratować, a on wyprowadzał ich jako chorych. Potrafił być wtedy bezwzględny. Jedna kobieta błagała go, by wyprowadził jej czternastoletnią córkę, a on mógł wziąć tylko jedną osobę. Wybrał Zosię, która była najlepszą łączniczką. Pewnego dnia mijali go ludzie, którzy nie posiadali numerków życia.

• Motyw dziecka na podstawie wybranych dzieł literackich.

  Topos(motyw) dziecka był częstym motywem w tekstach literackich różnych epok. W swojej pracy skoncentruję się na obrazie pociech wykreowanych w okresie romantyzmu i pozytywizmu. Obie ery zapoczątkowały lawinę utworów, w których najmłodsi ukazani zostali w sposób prawdziwy, zgodny z rzeczywistością. Problemy dziecka, warunki w jakich przyszło mu żyć to wręcz obsesyjny temat dzieł literackich. Dzieciństwo kojarzy nam się z niewinnością i beztroską, wynikającą z braku doświadczeń. Niedorosły człowiek jest w dużym stopniu uzależniony od otoczenia.

• Pozytywizm

  W “Romantyczności” Mickiewicz jako poeta w sposób programowy przedstawił oświeceniowemu recjonalizmowi serce i czucie (romantyczność w tym wierszu to sposób widzenia świata porzez serce), intuicję, poznawanie świata porzez analizę stanów duszy człowieka. Wszystko co najważniejsze było według romantyków ukryte przed ludzkim wzrokiem, zmysłami. Mieściło się w najgłebiej położonych zakamarkach serca, duszy, a sferę ducha można poznać jedynie poprzez uczucia- to podstawa ludowości Ballad Mickiewicza, najistotniejszy jej element,konstrukcja teoriopoznawcza,ogólna podstawa światopoglądu zasadniczo odrzucajacego racjonalizm.

• Charakterystyka Achillesa

  Jedną z najważniejszych postaci „Iliady” Homera jest Achilles, czyli najdzielniejszy wojownik grecki. Jest on herosem, pół człowiek, pół bóg – syn śmiertelnika Peleusa i bogini Tetydy. Matka uodporniła jego ciało na rany zanurzając go, jako niemowlę w świętej rzece bogów Styks. Jedynym niechronionym miejscem była pięta, za którą trzymała dziecko. Achilles jest przystojnym i świetnie wprawionym w walce mężczyzną. Podkreśla się u niego młodzieńczą, atletyczną sylwetkę i dziewczęce rysy. Ta pozorna anielskość jego oblicza zostaje silnie skontrastowana z okrucieństwem i brakiem litości, jakie determinują jego działania w walce.