Szukaj

Wypracowania

  • Jak wyobrażasz sobie początek świata? – opowiadanie.

    Moje wyobrażenie o początku świata jest bardzo szerokie. Wyobrażam sobie, że na początku powstał wszechmocny chłopiec o imieniu Jaś. On to wymyślił właśnie chmury z waty cukrowej i lodów, słońce, które świeci zielonym światłem, rzeki, jeziora, morza i oceany malinowe. Kiedy Jasiowi trochę znudziło się samemu, postanowił, że stworzy ludzi. Oni pomogli mu wymyślić kwiaty z czekolady, drzewa orzechowe, różne zwierzęta o zapachu jabłek i gruszek, pagórki i wulkany z tortu śmietankowego i truskawkowego.

  • Reportaż z bitwy pod Arsenałem. („Kamienie na szaniec”)

    Byłam pod Arsenałem. Akcja po Arsenałem to porażka dla walczących. Choć Polacy wygrali, to dwóch jej uczestników – Alek i Rudy, ponieśli śmierć. Okoliczności aresztowania i przesłuchania Rudego. Rano do mieszkania Rudego weszło sześciu ludzi z gestapo. Zrewidowali mieszkanie, po czym jego i jego ojca zabrano na Pawiak. Gestapowcy chcieli jak najszybciej zdobyć informacje o magazynach z materiałami wybuchowymi oraz adresy przełożonych i kolegów. Rudy wyparł się wszystkiego i wtedy zaczęło się najgorsze – bicie i torturowanie Rudego.

  • Recenzja powieści powieści fantasty „Hobbit, czyli tam i z powrotem” – John Ronald Reuel Tolkien.

    TAM I Z POWROTEM Z… HOBBITEM John Ronald Reuel Tolkien jest autorem powieści fantasty. Największą popularność przyniósł mu „Hobbit, czyli tam i z powrotem”. Tworząc tę powieść, Tolkien kierował się wstrętem do pająków. Ksiązka narodziła się z opowiadań „na dobranoc” w pokoju synów. Oprócz „Hobbita…” napisał „Władcę pierścienia”, który cieszy się ogromną popularnością, zwłaszcza po jej sfilmowaniu. Egzemplarz książki, która przeczytałam, został wydany w Warszawie w 1994r., w wydawnictwie „ISKRY”. Okładka ksiązki jest z miękkiego papieru.

  • ~SEN~

    Przez zamknięte powieki czułem, że promienie słońca już wdarły się do pokoju. Był nowy, zupełnie nowy dzień. Pomyślałem, że zaraz wstanę i pobiegnę na boisko. Skrzyknę chłopaków… Pogodny nastrój rozgościł się we mnie na dobre. Wszystkie koszmary minęły, przestały być groźne. „To tylko zły sen”- uspokajająca myśl sprowokowała mnie do otwarcia oczu. Pierwsze, co zobaczyłem to oparte o biurko Szwedki i stojący tuż obok wózek… Wózek, na którym prawdopodobnie spędzę resztę mojego życia.

  • Słowa Marka Edelmana: "Najważniejsze ze wszystkiego jest nie dać się wepchnąć ba beczkę" odnieś do współczesności. Ustosunkuj się do tych słów jako przedstawiciel młodego, wchodzącego w dorosłość pokolenia. Rozważ czy słowa

    Przychodząc do gimnazjum większość ludzi posiada już własną beczkę, a jeżeli nie to w całkiem krótkim czasie (jakim ją 3 lata gimnazjum) ją sobie wyrobi. Dlaczego? Ponieważ młodzież nie potrafi być, lecz jest okrutna. Do pewnego wieku obowiązuje prawo dżungli i nikt nie ma na to wpływu. Jesteś niski? Śmiejmy się z Ciebie! Jesteś wysoki? Śmiejmy się z Ciebie! Jesteś gruby? Śmiejmy się z Ciebie! I tak można przez kolejne 4-5 stron, jednak nie o to chodzi.

  • Jaki obraz Polaków XVII w. wyłania się z „Potopu” Henryka Sienkiewicza? Punktem wyjścia swoich rozważań uczyń wnioski z analizy danych fragmentów powieści. Zwróć uwagę na ich znaczenie dla całości utworu.

    “Potop” jest powieścią historyczną autorstwa jednego z najwybitniejszych polskich pisarzy - Henryka Sienkiewicza. Ukazuje ona przede wszystkim zachowanie szlichty polskiej, jak i innych mniej znaczących wartsw społecznych. W pierwszym fragmencie wypowiada się Wrzeszczowicz. Jest to rozmowa Wrzeszczowicza z Lisolą, podsłuchana przez Andrzeja Kmicica tuż przed oblężeniem Jasnej Góry. Wrzeszczowicz jest negatywnie nastawiony w stosunku do Polski, uważa ją za zły kraj, o czym świadczą jego słowa: “jestli na świecie drugi kraj, gdzie by tyle nieładu i swawoli dopatrzyć się można?

  • Uniwersalizm przesłania III części Dziadów

    Uniwersalizm przesłania III części Dziadów O tym, iż mickiewiczowskie Dziady są dziełem uniwersalnym, ponadczasowym nie trzeba nikogo długo przekonywać. Z czego to jednak wynika? III część Dziadów jest wyrazem najgłębszych patriotycznych uczuć, obrazem cierpienia narodu w niewoli oraz obrazem walki z zaborcą, czyli zewnętrznym wrogiem kraju. Zawierają również wzór osobowy Polaka – patrioty, Mesjasza narodu, który przewodzi Polsce, dążąc do jej dobra i wolności. Także zawarty w utworze mesjanizm narodowy, w którym Polska jawi się jako Chrystus narodów, jest przesłanką do nazwania tego dzieła uniwersalnym.

  • Widzenie księdza Piotra w III części Dziadów – interpretacja

    Widzenie księdza Piotra w III części Dziadów – interpretacja Bóg, który w Wielkiej Improwizacji nie odpowiedział Konradowi, w tej scenie przemówił do pokornego księdza Piotra, mówiącego o sobie, że jest prochem. W scenie tej ksiądz Piotr upokorzył się przed Stwórcą:Ja, proch będę z Panem gadał. W nagrodę za jego pokorę Bóg zesłał mu przyszłą, profetyczną wizję Polski. W swym widzeniu ksiądz Piotr ujrzał kibitki, wiozące na Syberię polskich patriotów. Wśród nich Piotr zobaczył dziecko – Mesjasza Zbawiciela:Z matki obcej krew jego dawne bohatery, A imię jego będzie czterdzieści i cztery.

  • Wielka Improwizacja w III części Dziadów – interpretacja

    Wielka Improwizacja w III części Dziadów – interpretacja Konrad, jako figura idealnego, romantycznego poety, posługiwał się również chętnie improwizacją, w czasie której mógł dać upust swojemu natchnieniu i pod wpływem chwilowego napływu weny wygłosić niezwykle przejmujący monolog. Słowa wypowiedziane w tej części dzieła przez Konrada stanowią apogeum jego pychy i poczucia wyższości nad innymi. To tutaj romantyczny poeta ogłosił wszystkim swoje poglądy dotyczące Boga, miłości i wolności. W początkowych fragmentach improwizacja Konrada stanowiła pochwałę samotności – poeta głosił, iż tylko człowiek samotny może dokładnie wsłuchać się w swoje myśli i je zrozumieć, bowiem żadne słowa nie oddadzą tego, co chcieliśmy powiedzieć, zatracając czasem nawet cały sens myśli: Myśl z duszy leci bystro, Nim się w słowach złamie.

  • Opracowanie sceny VII z III cz. Dziadów

    Scena VII pokazuje salon warszawski (jak podają historyczno-literackie źródła, chodzi o salon Krasińskiego, ojca Zygmunta), który zamiast łączyć - dzieli zgromadzonych na dwie grupy: stojących przy drzwiach patriotów i siedzącą przy stoliku arystokrację. Patrioci to spiskowcy z Wilna rozmawiający o aktualnej sytuacji w Polsce, aresztowaniach i torturowaniu przesłuchiwanych na Litwie. Wymiana zdań dowodzi, że sprawy ojczyzny traktują z powagą i opowiadają się po stronie walczących o niepodległość. Stoją przy drzwiach, nawet nie siedzą.