Wypracowania
Jak romantycy postrzegali rolę Boga? Punktem wyjścia uczyń ostatnią scenę „Nie – Boskiej Komedii”. Odwołaj się również do „Widzenia ks. Piotra” z III części „Dziadów” A. Mickiewicza.
Nie sposób charakteryzować epokę romantyczną bez zwrócenia szczególnej uwagi na miejsce i znaczenie czasów przeszłych – historię, która zajmowała w owym czasie jedno z ważniejszych, jeżeli nie najważniejsze, miejsce. Romantycy wyjątkową uwagę kierowali ku średniowieczu. Wieki średnie poruszały wyobraźnię młodych twórców swoją tajemniczością, dzikością, sceneriami walk rycerskich, stąd bardzo częste było umiejscawianie akcji właśnie w tej epoce (np. Konrad Wallenrod Adama Mickiewicza). Bohaterowie romantycznych tekstów bardzo często stawali przed dylematami moralnymi, powodowanymi niezgodnością z kodeksem rycerskim lub prawami boskimi.
W czym upatruje Wyspiański przyczyn nieporozumień między chłopami a inteligencją? Wnioski z analizy fragmentu sceny 18 aktu III Wesela odnieś do całości utworu.
„Im więcej jedności, tym więcej dobra.” Leszek Kołakowski Narodziny „Wesela”, dzieła w przekonaniu ogółu najbardziej reprezentatywnego dla twórczości Stanisława Wyspiańskiego i plasującego się niezwykle wysoko w hierarchii dzieł kultury narodowej pochodzących z epoki Młodej Polski, miały źródło nieomal anegdotyczne, jakby przypadkowe. Jest to niezwykle wymowny przykład przeobrażenia się faktu z „kroniki towarzyskiej” – dzięki przetworzeniu przez artystę – w temat utworu o treści przekraczającej granice sytuacji jednorazowej, o znaczeniu ogólnym, społecznym, ideowym.
Napisz esej porównawczy dwóch tekstów poetyckich: „Do M***” A. Mickiewicza i „Do***” A. Puszkina w oparciu o wskazówki interpretacyjne.
Literatura romantyczna z założenia nie miała być „jedynie literaturą”. Jej autorom zależało na szczególnej emocjonalności i wyrażaniu uczuć, najlepiej tych wielkich, gwałtownych i intensywnych. Dobrze widziane były własne, osobiste przeżycia, uważane wtedy za jedyne prawdziwe. Romantycy opisywali je często, co stanowiło dowód na to, iż możliwe jest mówienie o nich językiem literatury. Liryki romantyków pełne były wyznań miłosnych, próśb, błagań, obietnic i przekleństw. Z tekstów wyzierała niezwykła wprost wrażliwość i emocjonalność – pojawiały się urwane zdania, wykrzyknienia, wyrazy nacechowane ekspresywnie.
Porównaj sposób ujęcia motywu tańca w III części „Dziadów” i w „Panu Tadeuszu” Adama Mickiewicza. Wyjaśnij jego metaforyczny charakter.
Adam Mickiewicz to bezsprzecznie jedna z najwybitniejszych jednostek w zakresie literatury narodu polskiego. To właśnie on w okresie romantyzmu podnosił ludzi na duchu i pozwalał wierzyć w nadejście lepszych czasów. Spośród wielu jego dzieł na szczególną uwagę zasługują: „Pan Tadeusz” oraz „Dziady”. Idee wolnościowe, niepodległościowe i narodowowyzwoleńcze ukrył Mickiewicza pod wieloma symbolami. Właściwy przekaz, polski wieszcz zawoalował np. w scenach opisujących taniec. Ta forma rozrywki może być alegorią szczęścia, radości i wolności, ale również: smutku, rozgoryczenia i złości.
Romantyczna miłość, romantyczne kobiety
Miłość może być najpiękniejszym, ale i najboleśniejszym życiowym doznaniem. To uczucie, które atakuje człowieka natłokiem myśli i zmartwień oraz szamotaniem się serca z prędkością równą trzepotaniu skrzydeł kolibra. Budzi w ludziach emocje, o których istnieniu nie mieli pojęcia – tęsknotę, ból rozstania, nieprzemożone pragnienie ujrzenia ukochanej osoby. Ma moc zmieniania świata – na miejsce egoisty, wyczaruje altruistę, pełnego brawury mężczyznę zastąpi nieśmiałym chłopcem. Ci, których trafiła strzała Amora śmieją się z głębi duszy, a ciepło bijące z ich spojrzenia jest w stanie roztopić nawet najpotężniejsze lodowe góry.
Charakterystyka Izabeli Łęckiej
„Kobieto! Puchu marny! Ty wietrzna istoto! Postaci twojej zazdroszczą anieli, A duszę gorszą masz, gorszą niżeli!…” Powieść Bolesława Prusa, wydana w 1890 roku, pod tytułem „Lalka” to jeden z najważniejszych utworów polskiej literatury pozytywistycznej, który może stanowić cenne źródło informacji na temat różnic między klasami społecznymi w dziewiętnastowiecznej Polsce. Szczególnie uderzająca okazuje się charakterystyka arystokracji, którą uosabia między innymi Izabela Łęcka. W postaci tej upatrywano aluzję do tytułu prusowskiej powieści, odwołując się do twórczości Henrika Ibsena, a konkretnie do jego „Domu lalki”.
Obraz Petersburga w III części „Dziadów” Adama Mickiewicza
W „Ustępie”, czyli fragmencie kończącym III część „Dziadów” Adama Mickiewicza, można odnaleźć wiersz zatytułowany: Petersburg. Jaka sama nazwa wskazuje, skupia się on na rosyjskiej stolicy – jej powstaniu, nastroju, jaki w niej panuje, charakterze ludzi ją zamieszkujących. Na początku utworu Mickiewicz, porównuje rosyjską stolicę ze starożytnymi miastami takimi jak np. Ateny czy Rzym i zwraca uwagę na niedogodne położenie geograficzne Petersburga. Nie są to ani dające poczucie bezpieczeństwa góry, ani lasy.
"Odwołując się do Wielkiej Improwizacji III części "Dziadów" Adama Mickiewicza i "Confiteor" Stanisława Przybyszewskiego, porównaj romantyczną i młodo polską koncepcję artysty i sztuki"
„Nasza przeszłość nadaje kształt naszej przyszłości.” Antoni Kępiński Analizując historię światowej kultury i określające ją, następujące po sobie epoki, bez trudu można wysnuć wniosek, iż są one ze sobą nierozerwalnie zespolone. Ideologia jednej, chociaż czasami zdecydowanie odmienna od następującej po niej, jest jej podwaliną, fundamentem. Upraszczając: przyszłość wynika z przeszłości. Na tej zasadzie można mówić o związku epoki romantyzmu i młodej polski. Obie charakteryzował skrajny indywidualizm, umiłowanie sztuki, kult jednostki, zaciekawienie sferą duchową przy wyparciu materialnej.
Zbigniew Herbert - krótka biografia
Zbigniew Herbert urodził się 29 października 1924 r. we Lwowie. Ukończył Wydział Prawa na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, studiował w Akademii Handlowej w Krakowie oraz na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego. W czasie okupacji brał udział w ruchu oporu jako żołnierz Armii Krajowej. Po wojnie poeta kilkakrotnie zmieniał miejsce zamieszkania. Na pewien czas osiadł w Warszawie. Debiutował w 1956r., kiedy po okresie tzw. socrealizmu literaci odzyskali możliwość swobodnego wypowiadania się w utworach.
"Współkochać przyszłam nie współnienawidzić" - charakterystyka Antygony
W dramacie Sofoklesa najtragiczniejszą postacią była tytułowa bohaterka, Antygona. Antygona była córką Edypa i Jokasty. Miała siostrę Ismenę i dwóch braci, Polinejkesa i Eteoklesa. Jej bracie polegli w bratobójczej walce o władzę w Tebach. Po ich śmierci na tron wstąpił Kreon, brat Jokasty. Nowy władca rozkazał, aby ciało Eteoklesa pochowano z honorami wojskowymi, a zwłoki Polinejkesa pozostawiono niepogrzebane. Antygona w przeciwieństwie do swojej siostry Ismeny nie posłuchała rozkazu nowego władcy. Dla niej nie było ważne, że Polinejkes był uznawany za zdrajcę.