Szukaj

Wypracowania

• Opowiadanie

  To był szczegolny dzień… - fragment mojego bloga . Był to czwartek 10 listopada , od dziś jeden z najpiękniejszych dni w moim życiu. Ale zacznijmy od początku . Obudziłam się około 6:30 wstałam lewą nogą co mogło oznaczac, że dzisiejszy dzień nie będzie należał do tych najbardziej udanych. Choć jestem wieczną optymistką , dziś wszelkie pozytywne myślenie mnie opuściło. Dzień nie zapowiadał się za dobrze , za oknem było ponuro, strasznie wiało w dodatku miałam dużo lekcji.

• Rozstanie bliskich sobie osób

  W piękną i jakże trudną metaforykę ludzkiej drogi – natura wpisuje także rozstanie, które dla każdego niewątpliwie jest czymś wyjątkowym i odmiennym. Po bolesnych doświadczeniach związanych z rozłąką, człowiek stara się nadać sens swojemu życiu, pragnie ukoić smutek, niepokój wywołany rozstaniem z bliską sobie osobą. Nie zmienia to jednak faktu, iż w obliczu rozdzielenia każdy pozostaje samotny, cierpiący, zbolały i przygnieciony ogromem częstokroć nieuchronnych zdarzeń. Literatura, na swoich kartach, oddaje te stany i uczucia, a twórcy wskazują, że w istocie dotykają one i nie są obce bohaterom wielu dzieł.

• Pan Tadeusz

  Na podstawie interpretacji fragmentu księgi I „Pana Tadeusza” oraz znajomości całego utworu przedstaw obraz ojczyzny widzianej oczami Mickiewicza. Zwróć uwagę na perspektywę, z jakiej poeta spogląda na swój kraj. Wykorzystaj informacje zawarte w „Epilogu”. „Pan Tadeusz” został napisany przez Adama Mickiewicza (zwanego wieszczem narodowym) w latach 1832- 1834, wówczas, gdy autor przebywał na emigracji we Francji. Do napisania epopei skłoniła go sytuacja historyczna i przede wszystkim tęsknota za ukochanym krajem- Litwą.

• „Człowiek wobec spraw doczesnych i wiecznych”.

  Człowiek wobec spraw doczesnych i wiecznych”. Mikołaj Sęp Szarzyński jest autorem sonetu, który obrazuje życie ludzkie jako nieustanną walkę. Autor rozważa nad walką człowieka z szatanem. Mikołaj Sęp Szarzyński- poeta, prekursor baroku, jego wiersze zostały opublikowane przez jego brata w 1601 roku w zbiorze Rytmy, abo Wiersze polskie. Podmiot liryczny ukazuje człowieka jako istotę rozdartą pomiędzy pragnieniem wieczności a tęsknotą za dobrem oraz za skłonnością do upadku a także uważa, że rzeczy doczesne są przemijające natomiast wieczność jest wartościowa i człowiek powinien do niej dążyć.

• Wiersz o życiu

  Siedzę w czterech ścianach cała zadumana. Czy rozprawa przed Bogiem została przegrana? Zapytajmy jego może nam odpowie. Czy kogoś zdradziłam?. Zaraz wam odpowiem. Nigdy nikogo nie zdradziłam i tego nie zrobie, Nigdy! Obiecałam to sobie. W życiu? Zawsze radziłam sobie sama. Czy mi pomagała moja mama? Czasami tylko do mnie zajrzała, a tak to cały czas ją robota interesowała. Tata też nie lepszy,ciągle robota. A dzieci to ma Pan Bóg wychować?

• To nie koniec świata ....

  Anoreksja i bulimia Przyczyn zachorowań na anoreksję i bulimię jest wiele. Najczęściej mówi się o presji otocznia, które lansuje ideał szczupłej, wręcz chudej kobiety. Mogą to być także własne głęboko ukryte problemy, z którymi nie potrafimy sobie poradzić, np. kłopoty w rodzinie, szkole, brak kontroli nad własnym życiem, a także autodestrukcyjne przekonanie, że niewiele zależy od nas samych. Przyczyn trzeba dopatrywać się również we wczesnym dzieciństwie i wzorcach myślowych pielęgnowanych często.

• Dzieciństwo Tomasza Judyma w Ludziach Bezdomnych Stefana Żeromskiego

  Czas dzieciństwa dla każdego znaczy co innego. Można wręcz powiedzieć, że ile jest na świecie ludzi, tyle rozmaitych rodzajów dzieciństwa da się wyróżnić. Wspomnienia o czasach dziecięcych dzieli przede wszystkim na wspomnienia dobre i złe. Niektórym te wspomnienia kojarzą się bardzo przyjemnie i odczuwają szczęście, a innych przyprawiają wręcz o smutek, rozdrażnienie czy nawet wstyd czego przykładem jest Tomasz Judym, główny bohater „Ludzi Bezdomnych” Stefana Żeromskiego. Sytuacja przedstawiona w poniższym fragmencie jest opisem powrotu młodego doktora do dzielnicy robotniczej w Warszawie, w której to mieszkała jego rodzina.

• śWIAT sarmatow

  Termin „sarmatyzm” pojawił się w połowie lat 60. XVIII w. Oświecenie nadało mu zabarwienie negatywne określając nim karykaturę przedstawicieli zdegenerowanej już ówcześnie tradycyjnej kultury szlacheckiej. Dla ideologów wczesnej fazy oświecenia sarmatyzm oznaczał zaściankowość i ciemnotę, odgrodzenie się od głównych nurtów kultury europejskiej i rytmu jej przemian, megalomanię i ksenofobię, pieniactwo i warcholstwo. Sarmatyzm wyrósł z zainteresowania genealogią Słowian, zwłaszcza w dobie renesansu, w wyniku budzącej się samoświadomości różnych narodów i kultur narodowych.

• Motyw żony w literaturze

  MITOLOGIA - grecka mitologia przedstawiła sylwetki wielu żon - kobiet reprezentujących bardzo różne charaktery: zbrodniarek, żon niewiernych i stanowiących ideał. Hera, córka Kronosa i Rei, była zarazem siostrą i małżonką Zeusa. Pozostawała jedyną mężatką wśród kobiet zamieszkujących Olimp, co pociągało za sobą pewne przywileje i szacunek. Czczono ją jako opiekunkę, patronkę położnic oraz małżeństw. Była boginią zazdrosną, często kłóciła się z niewiernym mężem, prześladowała dzieci Zeusa zrodzone ze śmiertelnych kobiet. Afrodyta była niewierną żoną Hefajstosa, co można częściowo usprawiedliwić wyjątkową szpetnością i niechlujnością tego boga.

• Makbet szekspir

  Ja Tytułową postacią dramatu Wiliama Szekspira jest Makbet, wódz wojsk szkockich, wasal, a jednocześnie krewny króla Szkocji – Dunkana. Autor przedstawia bohatera jako zacnego, walecznego męża i dzielnego człowieka. Jednakże czytelnik może go tak ocenić jedynie na początku historii. Z biegiem czasu postać ta przemienia się w zbrodniarza, osobę, która nie zważając na konsekwencje i cierpienia innych ludzi, dąży do celu jakim jest władza. Ta przemiana zajdzie pod wpływem najokrutniejszego czynu, jaki może zostać dokonany przez człowieka – zabójstwa.