Wypracowania
Patologia w życiu społecznym
Patologia wywodzi się od słów patos znaczy cierpienie, udręka, ból, logos znaczy nauka. Powstała w końcu XIX wieku. Patologia używana była na początku w medycynie, natomiast w późniejszym czasie pod koniec XIX wieku używano ją do określania zjawisk społecznych. Patologia społeczna jest to zjawisko społecznego zachowania się jednostek i grup oraz funkcjonowania instytucji, która pozostaje w sprzeczności z wartościami i zasadami aktualnie akceptowanymi przez dane społeczeństwo . Patologia to stan zakłócenia równowagi społecznej, czego objawem jest osłabienie więzi społecznych, które możemy zauważyć w zbiorowościach, gdzie postawy aspołeczne akceptowane są przez niektóre grupy społeczne.
różne sposoby mówienia o miłości w poezji renesansu wykorzystując wnioski z interpretacji podanych utworów Francesca Petrarki i Jana Kochanowskiego
Różne sposoby mówienia o miłości w poezji renesansu. Przeanalizuj zagadnienie wykorzystując wnioski z interpretacji podanych utworów Francesca Petrarki i Jana Kochanowskiego. Dominującym stylem pisania o miłości w epoce renesansu stał się petrarkizm. Koncepcja miłości wywodzi się z tradycji platońskiej, czyli miłości traktowanej jako uczucie duchowe. W tak rozumianej miłości nieuduchowienie miłości jest ważniejsze od spełnienia fizycznego. Wybór między idealizmem a zmysłowością prowadzi do cierpienia oraz rodzi bogate wnętrze kochanka. Wybranka serca charakteryzuje się ,, anielskim duchem ‘’, jest adorowana i kochana.
„Śmiejmy się z głupich choć i przewielebnych” – żart, drwina, ironia w Monachomachii I. Krasickiego. Istota poematu heroikomicznego
Twórczość Ignacego Krasickiego to przede wszystkim walka z ciemnym, zabobonnym i konsumpcyjnie nastawionym do życia społeczeństwem, szczególnie zaś z krótkowzroczną szlachtą i zacofanym klerem. „Książę poetów”, sam będąc duchownym, znał życie klasztorne niejako od kulis i doskonale zdawał sobie sprawę z ułomności stanu, do którego należał. Osiemnastowieczne zakony jawiły się jako ostoja obskurantyzmu i wstecznictwa, były absolutnym zaprzeczeniem postulatów i haseł, jakie stawiało oświecenie. W społeczeństwie, które miały tworzyć wykształcone, tolerancyjne i użyteczne stany, duchowieństwo stanowiło jakby wołom, zbiorowość, która, nie bacząc na zmieniające się czasy, nadal „piła, jadła i popuszczała pasa”, nie zdając sobie sprawy, że taka postawa wyraźnie odbiega od modelu człowieka oświeconego.
Służba wywiadu wojskowego
1.Wstęp Potrzeba posiadania wiedzy niedostępnej dla ogółu, wiedzy o potencjalnym przeciwniku, wiedzy dającej władzę istniała od zawsze. Przez wieki proces jej zdobywania ulegał ciągłemu doskonaleniu, aż doprowadził do powstania współczesnych służb wywiadowczych. Z historii wojen począwszy od starożytnych, a na II wojnie światowej skończywszy, wiemy jak wielkie znaczenie dla zwycięstwa miało wcześniejsze rozpoznanie potencjału militarnego wroga. Również obecnie, rządy państw, które mają aspiracje odgrywania znaczącej roli w światowej, a nawet regionalnej polityce, albo po prostu, które wychodząc z właściwie pojmowanej racji stanu, pragną zagwarantować bezpieczeństwo i pomyślny rozwój swojego kraju, są zmuszone przy podejmowaniu ważnych decyzji politycznych korzystać z informacji wywiadu.
Węgiel brunatny
Węgiel jest kaustobiolitem – organiczną skałą palną, powstałą z materiału roślinnego, który w procesie przemian ulegał wzbogacaniu w pierwiastek C. przemiany te określa się mianem uwęglenia. Ze względu na warunki powstania wśród kaustobiolitów stałych wyróżnia się kopalne paliwa humusowe (gumolity), kopalne paliwa sapropelowe (sapropelity) i liptibiolity. Humolitami są torfy, węgiel brunatny i kamienny oraz antracyt, a sapropelitami szlam gnilny oraz sapropelowy węgiel brunatny i kamienny. Do liptobiolitów należą utwory powstałe z części roślin najbardziej odpornych na rozkład, jak żywice (np.
Cechy opowiadań obozowych
a) cechy wspólne: - podstawą jest własne doświadczenie autorów, obaj autorzy byli więźniami, dążenie do maksymalnego obiektywizmu i wyciszenia własnych emocji, prezentowanie tych samych sytuacji, charakterystycznych dla obozu, wyniszczającej pracy, głodu, chorób, śmierci, likwidacji słabych b) różnice: narrator, Borowski, narrator nie sugeruje wniosków, tylko opisuje całość, stosuje technikę behawiorystyczną, również swoją postać, Grudziński, narrator jako przedmiot zobiektywizowanej relacji, traktuje także własne emocje, refleksje, komentarze. bohaterowie, obaj odchodzą od schematu kat-ofiara, drugi więzień jako oprawca, Borowski, bohaterowie zlagrowani, zredukowani do swej biologiczności, kierujący się odruchami, Grudziński, bohaterowie zindywidualizowani, autor analizuje ich psychikę, uczucia, motywy, w każdym próbuje się doszukać śladów człowieczeństwa.
Przedwiośnie - reformatorzy i komuniści.
Cezary wraca do Warszawy i tam wpada w wir życia politycznego. Nadal poszukuje odpowiedzi na pytanie w jaki sposób naprawić kraj zrujnowany wojną, nękany konfliktami i nędzą odziedziczoną jeszcze po zaborach. Program naprawy Polski ma Szymon Gajowiec, przyjaciel z lat młodości matki Cezarego, obecnie urzędnik państwowy. Proponuje on pakiet stopniowych reform, w duchu ogranicznikowskim i pozytywistycznym - rozwój powszechnej oświaty, reforme rolną, budowanie zrębów gospodarki. Młodemu Baryce pomysły te wydają się sensowne, ale zarzuca im powolność, gdyż są obliczone na lata, a ludzie umierają z głodu już teraz.
Domek
Jednak każdy z nas ma prawo do błędu. Żaden człowiek nie jest w stanie wyzbyć się nawyków, doświadczeń i przyzwyczajeń jakie nabył w okresie swojego dzieciństwa. Są one w nim zbyt mocno zakorzenione, by mógł o nich zapomnieć.
Rok 1984 George’a Orwella – analiza
Krótkie wprowadzenie historyczno-literackie George Orwell ukończył pisanie powieści w roku 1948. Książka została wydana rok później 4. lipca. Początkowo miała być zatytułowana Ostatni człowiek w Europie, jednak na prośbę wydawcy autor zmienił tytuł na bardziej komercyjny Rok 1984. Spekuluje się, że Orwell dokonał wyboru zamieniając kolejność dwóch ostatnich cyfr w dacie ukończenia powieści (1948). W jednym ze swoich esejów Orwell pisze „Cała moja poważna twórczość po 1936 r. jest skierowana, pośrednio lub bezpośrednio, przeciwko totalitaryzmowi i socjalizmowi.
"Zbrodnia i Kara" - zmagania sumienia.
„Zbrodnia i kara” jest jedną z najwybitniejszych lektur epoki pozytywizmu. Na miano arcydzielnej zasługuje miedzy innymi dzięki temu, że jest powieścią polifoniczną – myśli i poglądy bohaterów nie są przez Dostojewskiego w żaden sposób krytykowane czy negowane. Wszystkie argumenty postaci przedstawiane są obiektywnie i logicznie. Dopiero z epilogu wnioskujemy, które zachowania autor potępia. Rodion Raskolnikow Romanowicz jest głównym bohaterem arcydzieła Dostojewskiego. Dzięki precyzyjnemu studium jego psychiki połączonej z trafnością i obiektywizmem spostrzeżeń narratora, przedstawiony zostaje nam wnikliwy obraz zmagań głównego bohatera z własnym sumieniem.