Wypracowania
Analiza fragmentu Granicy
„Granica” Zofii Nałkowskiej została napisana w latach trzydziestych XX w. Opowiada o przekraczaniu granic moralnych dla awansu społecznego. Głównym bohaterem powieści jest Zenon Ziembiewicz – inteligent pochodzenia ziemiańskiego, który dla kolejnych stopni awansu społecznego rezygnuje ze wszystkich wyznaczonych wcześniej ideałów. Podany fragment dotyczy ostatnich dni życia Ziembiewicza, krótko po zamieszkach mających miejsce na placu pod ratuszem w Chązebnej. Żona Zenona, Elżbieta, przejęta anonimowymi listami dotyczącymi zamieszek, wprowadzała męża w gniew. Ziembiewicz przekonał sam siebie, że wszystkie oskarżenia kierowane w jego stronę są bezpodstawne i nieistotne.
Co by było, gdyby nie pomysł Wilhelm'a Schickard'a?
Pierwszą kwestią, którą chciałabym poruszyć jest droga do ideału. Czyli kto? Co? I kiedy? Pozwolę sobie udostępnić materiał ludzi, którzy wiedzą nieco więcej niż ja na ten temat. „Wykonywanie skomplikowanych obliczeń zawsze było uciążliwe i już dawno myślano o ich ułatwieniu. W 1623 niemiecki teolog i matematyk Wilhelm Schickard (1592-1635), skonstruował maszynę liczącą do wykonywania 4 podstawowych działań matematycznych. Podobne urządzenia zbudowali B. Pascal (w 1642), a także G.W. Leibniz, tóry w 1673 wymyślił dwójkowy system liczbowy.
" tyle o sobie wiemy , ile nas sprawdzono "
Wisława Szymborska napisała w jednym ze swoich wierszów „ tyle wiemy o sobie , na ile nas sprawdzono ‘’. Uważam , że nie wiemy o sobie tego co najważniejsze , wiele naszych myśli , uczuć jest skrytych gdzieś głęboko w środku. Ujawniają się one dopiero w obliczu tragedii , które mogą lub już nas w życiu spotkały. Bohaterowie „Kamieni na szaniec „ Aleksandra Kamińskiego są dowodem na to , że człowiek nie potrafi przewidzieć w jakich okolicznościach może go spotkać tragedia , ale musi dać radę przetrwać ten trudny okres w swoim życiu.
Sen jako sposób prezentowania postaci literackiej
Twórca powieści realistycznej dysponował rozmaitymi sposobami kreowania postaci literackiej. Przede wszystkim do głosu dopuszczał wszechwiedzącego narratora, który prezentował nie tylko bohatera, ale także stosunek autora do stworzonej postaci. Często postać literacka charakteryzowana była poprzez działanie, wypowiedzi innych bohaterów oraz wypowiedzi własne. Typowe dla powieści realistycznej było opisywanie wnętrz, w którym bohater przebywał i czuł się dobrze. Charakter przestrzeni odzwierciedlał potrzeby, obyczaje, przyzwyczajenia bohatera. Wykorzystanie mowy pozornie zależnej pozwalało przeniknąć serce i umysł postaci.
Holokaust jako temat literatury po 1945 roku. Zaprezentuj temat, analizując wybrane utwory poetyckie i literackie.
Po 1945 r. literatura wielokrotnie zajmowała się tematem wojny i okupacji. Powstało bardzo wiele utworów poświęconych życiu i tragedii ludzi podczas wojny. Jednym z głównych tematów był holokaust. Pisali o nim najwybitniejsi twórcy zarówno polskiej, jak i zagranicznej literatury. W swej prezentacji postaram się przedstawić państwu kilka utworów poświęconych tej właśnie tematyce. Zacznę od definicji terminu Holokaust, który oznacza całkowitą zagładę, eksterminację Żydów dokonaną przez Niemców przed II wojną światową oraz w czasie jej trwania.
Obraz i ocena szlachty w „Panu Tadeuszu”
Adam Mickiewicz ukazał rozwarstwienie stanu szlacheckiego na przykładzie przedstawicieli szlachty średniozamożnej kontuszowej (mieszkańcy i goście Soplicowa) i szlachty zaściankowej (mieszkańcy Dobrzynia). ważnym elementem życia szlachty były jej zwyczaje i obyczaje, przekazywane z pokolenia na pokolenie, stanowiąca świadectwo szacunku wobec narodowej tradycji i podkreślająca wspólnotę stanu. Mickiewicz przybliża zasady, obowiązujące podczas posiłków, ukazuje staropolską gościnność, kulturę wypowiedzi, obowiązującą podczas kurtuazyjnych rozmów, zwyczaje szlachty na przykładzie polowania, grzybobrania, sejmików szlacheckich i spotkań w karczmie.
Charakterystyka Stasia Cisowskiego
Głównym bohaterem powieści Kornela Makuszyńskiego pt. “Szatan z siódmej klasy” był Adaś Cisowski . Miał siedemnaście lat i uczęszczał do siódmej klasy warszawskiego gimnazjum. Jego ojciec był lekarzem , a mama gospodynią domową. Miał on czworo rodzeństwa , w tym dwie siostry i dwóch braci Adaś to chłopiec niezwykły , nie tylko pod względem intelektualnym , ale również fizycznym . Był on silny. Miał wzrok śmiały, przenikający i dostrzegający każdy szczegół .
Czy język angielski jest mieszanką trzech typów jezykowych: zlepkowych, algutacyjnych i fleksyjnych?
English is the main and first language of the United States, United Kingdom, Canada, Australia, Ireland and New Zealand. It derives from West Germanic languages family. It is estimated that 300 milion people speak English as a second language, and an additional 100 milion people use it fluently as a foreign language. As a rough estimate, one billion people around the world have some knowledge of English, either as a native language, as a second language, or as a foreign language.
Paraboliczny sens „Procesu” Franza Kafki. Interpretacja przypowieści o odźwiernym
„Ktoś musiał zrobić doniesienie na Józefa K., bo mimo że nic złego nie popełnił, został pewnego ranka po prostu aresztowany.” Tak Franz Kafka zaczyna swoją pełną absurdu powieść „Proces”. Już pierwsze zdanie sugeruje egzystencjalny wymiar powieści. Szczątkowo zarysowana fabuła i niedookreślenie cech charakteru bohaterów (nie mają nawet nazwisk, jak wspomniany już Józef K.) sugerują, że to nie na nich powinna się skupić uwaga czytelników. Kafka pragnął bowiem za pośrednictwem pewnych typów osobowości przedstawić uniwersalne prawdy o życiu.
Zycie na poczekaniu
W poezji niesamowite jest to, że poprzez słowa potrafi ona przekazać niezwykłe emocje. Słowem ukazuje barwy świata i dzięki nim tworzy obrazy. Potrafi również zrobić coś dokładnie przeciwnego. Zbiera obrazy życia codziennego, aby móc potem je poskładać i wszystko to przelać w czyste słowa. Czytając je, w wyobraźni panuje pustka, słyszymy tylko słowa wypowiadane przez nas szeptem. Do takiej sytuacji dochodzę, czytając „Życie na poczekaniu” Wisławy Szymborskiej. Słowa płyną mózgową korą, doprowadzając do jakiejś refleksji, nie budując przy tym żadnego obrazu.