Wypracowania
Petersburg w Zbrodni i Karze
Petersburg w powieści przedstawiony jest jako dziecko XIX-wiecznych praw kapitalizmu, miasto ofiar niezdolnych do walki o przetrwanie, wśród których na plan pierwszy wysuwają się nędzarze (rodzina Marmieładowów), pijacy (Marmieładow), prostytutki (Sonia), a także łotrzy i cwaniacy wykorzystujący innych (Łużyn, lichwiarka), miasto pożerające jednostki wybitne (takim mianem określał siebie Raskolnikow). Przechadzając się wraz z głównym bohaterem nędznymi ulicami Petersburga - przedsionka piekła, oglądamy brudne ulice, stare i ponure budynki z ciasnymi i ciemnymi mieszkaniami, szynki i traktiernie o podejrzanej reputacji, w których całymi dniami bez celu siedzą b y l i pracujący urzędnicy zapijający swoje smutki (Marmieładow), b y l i studenci bez sprecyzowanych planów na przyszłość (Raskolnikow), b y ł e przykładne dziewczęta, a teraz nieletnie prostytutki sprzedające swoje ciało, by utrzymać rodzinę (Sonia).
sarmatyzm
Termin „sarmatyzm” pojawił się w połowie lat 60. XVIII w. Oświecenie nadało mu zabarwienie negatywne określając nim karykaturę przedstawicieli zdegenerowanej już ówcześnie tradycyjnej kultury szlacheckiej. Dla ideologów wczesnej fazy oświecenia sarmatyzm oznaczał zaściankowość i ciemnotę, odgrodzenie się od głównych nurtów kultury europejskiej i rytmu jej przemian, megalomanię i ksenofobię, pieniactwo i warcholstwo. Sarmatyzm wyrósł z zainteresowania genealogią Słowian, zwłaszcza w dobie renesansu, w wyniku budzącej się samoświadomości różnych narodów i kultur narodowych.
Scharakteryzuj postawe tarrou
Postawę Tarrou cechuje niewątpliwy heroizm. Podejmuje on walkę z epidemią, wiedząc, że nie będzie mógł jej powstrzymać. Pozostaje w Oranie i ofiarnie służy chorym, samemu narażając się na ryzyko zarażenia dżumą. Nie wydaje się odczuwać strachu, nie ma wątpliwości, co do słuszności własnego postępowania. Ofiarnie walczy do końca, ani przez chwilę się nie wahając i nie rozważając możliwości odwrotu. Przyjęta przez niego postawa, wiąże się z samotnością i ciągłą, samotną walką.
Adam Mickiewicz-życiorys
Pierwszy wieszcz polskiego romantyzmu - dziś symbolizujący epokę, posągowy, podręcznikowy - przechodził różne przemiany ideowe i jest “posiadaczem” wcale barwnej biografii. Jak w każdym życiu - rozczarowania i rozpacz splatały się z sukcesami, a że był to talent pierwszej wody, zyskała nasza narodowa literatura. Kiedy studiował w Wilnie nie był jeszcze takim absolutnym romantykiem. Wielbił Woltera, był filomatą - więc wielbicielem wiedzy (bardzo to przypomina oświecenie, czy nie?) pisał w klasycznym duchu.
Zinterpretuj podany fragment "Granicy" Zofii Nałkowskiej i odwołując się do czytanej w całości lektury, wyjaśnij, która prawda o człowieku jest dla autorki powieści ważniejsza: subiektywna czy obiektywna?
Głównym bohaterem utworu Zofii Nałkowskiej pt.: „Granica” jest młody mężczyzna Zenon Ziembiewicz. Pochodzący z prostej i niewykształconej rodziny ambitny młodzieniec nie chce za nic w przyszłości być chociaż trochę podobnym do swoich rodziców. Dzięki swojemu uporowi zdobywa solidne wykształcenie i zaczyna coraz bardziej zwracać uwagę na wady ojca, jednak choć usilnie próbuje się do niego nie upodobnić, osiąga odwrotny skutek. Bohater oceniał swoje zachowanie bardzo subiektywnie. Nie zauważał, że powtarza schemat zachowań, które wcześniej potępiał i stał się osobą, jaką nie chciał być.
Przedstaw formy pracy zespołowej
Definiując formalnie, zespół to mała grupa ludzi o umiejętnościach wzajemnie się uzupełniających, działających razem w celu osiągnięcia wspólnych celów, w poczuciu wzajemnej odpowiedzialności. Członkowie grupy pracy natomiast, w odróżnieniu od członków zespołu, współpracują ze sobą głównie w celu dzielenia się informacjami. Praca zespołowa ( A. Sejhiewicz) - jest to podstawowa forma organizacji pracy przez którą rozumiemy określony stopień organizacyjnego zespolenia wykonawców w procesie pracy dla wykonania określonych zadań. Praca zespołowa (B.
Obraz utraconej ojczyzny we fragmencie Epilogu "Pana Tadeusza".
Pan Tadeusz” powstawał podczas pobytu Adama Mickiewicza na emigracji w Paryżu. Praca nad utworem była autora swoistą ucieczką od świata „nieproszonych gości”. Poeta, marzący o powrocie do ojczyzny, zmęczony losem emigranta-tułacza, napisał poemat dodający otuchy polskim emigrantom, w tym i jemu samemu. Autor stworzył dzieło przenoszące nas w utęskniony, a przez to i wyidealizowany, „Kraj lat dziecinnych”. W epilogu do poematu Adam Mickiewicz przedstawia Polskę jako arkadię, kraj, który „(…)zawsze zostanie święty i czysty jak pierwsze kochanie”.
Obraz i ocena szlachty w „Panu Tadeuszu” Adama Mickiewicza - plan wypracowania
„Pan Tadeusz” Adama Mickiewicza jako panoramiczny obraz szlachty polskiej w początkach XIX wieku – szlachta bohaterem zbiorowym dzieła. Autor przybliża życie szlachty, jej zwyczaje i obyczaje oraz dokonuje oceny tego stanu. Rozwinięcie Obraz szlachty: a) Adam Mickiewicz ukazał rozwarstwienie stanu szlacheckiego na przykładzie przedstawicieli szlachty średniozamożnej kontuszowej (mieszkańcy i goście Soplicowa) i szlachty zaściankowej (mieszkańcy Dobrzynia).
GUSTAW HELINGA-GRUDZIŃSKIEGO INNY ŚWIAT. WYJAŚNIJ TYTUŁ NA PODSTAWIE PODANEGO FRAGMENTU. CZY OPISANY MECHANIZM SYSTEMU DZIAŁAŁ W PEŁNI SKUTECZNIE? ODPOWIEDŹ UZASADNIJ ARGUMENTAMI Z CAŁEGO UTWORU. - STRONA 1
Powieść Herlinga-Grudzińskiego „Inny świat” jest dokumentem, autobiografią, ukazującą życie więźniów radzieckich od aresztowania po prace w obozie, na podstawie tego co autor sam przeżył będąc jednym z nich. Tytuł jaki pisarz nadał, powieści, ma kluczowe znaczenie gdyż ukazuje on, że życie w łagrach kompletnie odbiega od dotychczas nam znanego i nie jest to tylko zmiana miejsca pobytu ale zmiana całego światopoglądu, wszystkich wartości, norm moralnych. Świat w którym żyją skazani jest pozbawiony człowieczeństwa, ludzkich odruchów, człowiek funkcjonuje w celu eksploatacji gospodarczej prowadzącej do powolnej śmierci.
Bolesław Prus - Lalka - Obraz społeczeństwa polskiego w Lalce
“Lalka” Bolesława Prusa, napisana w pozytywizmie ukazuje reprezentantów odmiennych grup społecznych i środowisk dziewiętnastowiecznej Warszawy. Autor dzieli bohaterów na mieszczan, arystokrację i prosty lud. Do starego pokolenia mieszczan Prus zalicza: Jana Mincla- spolszczonego Niemca, kupca, który dzięki własnej pracy dorobił się w centrum Warszawy sklepu. Był on uczciwy i pracowity. Następne pokolenie starał się wychować na oszczędnych, zapobiegliwych ludzi zajmujących się handlem. Do średniego pokolenia zaprezentowanego przez autora należeli: Ignacy Rzecki, August Katz.